Bu kitabı mağazada indirim var diye almıştım aslında. Tabii öylesine seçmedim. Osamu Dazai’nin kalemini sevdiğim için tüm kitaplarını okumak gibi bir hedefim var. Bu yüzden hazır indirim varken karşıma çıkınca alayım dedim. İlk okuduğum kitabı “İnsanlığımı Yitirirken” adlı kitabıydı. O eserden sonra bu tabiki sönük kaldı. Kitapta yazarın farklı zamanlarda kaleme aldığı 3 farklı öykü var. Hepsinden kısaca bahsedeyim.
Koş Melos! > Kişisel olarak favorim bu oldu. Konusu çok ilgimi çekti ve okurken film izliyormuşum gibi hissettim hatta sonradan bu öyküyü anneme anlattığım da annemin de baya ilgisini çekti ve aynı yorumu yaptı. Arkadaşlık ilişkileri üzerine kurulu olan şeyler çok ilgimi çeker zaten. Her ne kadar bu hikayedeki gibi bir arkadaşlık olabileceğine inanmasam da oldukça hoşuma giden bir öykü oldu.
Günün İlk Işıkları > En az ilgimi çeken bu oldu açıkçası. Kötü değildi ama okurken sıkıldım ve çok koptum.
Villon’un Karısı > Bu baya merak duygusu uyanırdı bende hani ne olacak burdan ne çıkacak tarzından. Ayrıca akıcıydı. Genel anlamda bunu da beğendim.
·
134 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.