Yazar:
Osamu Dazai
Çevirmen:
Edanur Adalıoğlu Şen
Tahmini Okuma Süresi:
2 sa. 2 dk.
Sayfa Sayısı:
72
Basım Tarihi:
14 Temmuz 2023
İlk Yayın Tarihi:
Ocak 1940
Yayınevi:
İthaki Yayınları
Orijinal Adı:
走れメロス [Hashire Merosu]
Orijinal Dil:
Japonca
Orijinal Ülke:
Japonya
ISBN:
9786052652015
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Sel vs İthaki yayıncılıkEdebiyat
Kitapta 3 öykü bulunmakta ve bunlar sırasıyla Koş Melos, Günün ilk ışıkları ve Villonun karısı şeklinde.
Ben daha öncesinde sel yayıncılıktan 
Villon'un Karısı kitabını alıp okumuştum. Ve farkettim ki ithakinin 
Koş Melos! kitabındaki Günün İlk ışıkları ve Villonun karısı hikayeleri Sel yayıncılıktaki Villon'un Karısı da da geçmektedir.
Benim için yeni olan tek öykü Koş Melos tu.
Güzel, akıcı ve dili sadeydi. Yarım saatte bitireceğiniz bir öykü.
Japon edebiyatı merakınız varsa ve Dazainin öykü kitaplarına bakıyorsanız farklı yayınevlerinin farklı isimlerle çıkan öykü kitaplarının öykü içeriğine bakmakta yarar var. Aksi halde aynı öykü kitaplarını almış oluyorsunuz bir iki öykü farkla :)
Villon'un Karısı kitabını alıp okumuştum. Ve farkettim ki ithakinin Koş Melos! kitabındaki Günün İlk ışıkları ve Villonun karısı hikayeleri Sel yayıncılıktaki Villon'un Karısı da da geçmektedir.
Benim için yeni olan tek öykü Koş Melos tu.
Güzel, akıcı ve dili sadeydi. Yarım saatte bitireceğiniz bir öykü.
Japon edebiyatı merakınız varsa ve Dazainin öykü kitaplarına bakıyorsanız farklı yayınevlerinin farklı isimlerle çıkan öykü kitaplarının öykü içeriğine bakmakta yarar var. Aksi halde aynı öykü kitaplarını almış oluyorsunuz bir iki öykü farkla :)
7/10
2023 126. kitabı
(sizin için spoiler içerebilir belki bilmiyorum!! )
Üç farklı hikâye içeren bu kitabı okumaya okulda başladım ve başladığım gibi de okulda bitirdim. Hikâyeler hakkındaki düşüncelerimi başlıklar altında sunmak istiyorum. Genel olarak bir yorumda bulunacak olursam Osamu Dazai'nin okuduğum ilk kitabıydı. Açıkçası yazarın kitapları hakkında çeşitli ön yargılara (kitaplarının gereksiz abartıldığını düşünüyorum bu fikre de hâlâ sahibim) sahiptim. Arkadaşım bu kitabı alıp hediye etmeseydi okumayı da düşünmüyordum ama madem elimde var okuyayım bari dedim. Kitabın dili basitti, akıcıydı ve beni hep canlı tuttu. Okurken de sıkılmadım (sıkılmamam ve beni canlı tutması kitabın kısalığından dolayı olabilir emin değilim) zaten bir çırpıda bitiverdi.
Şimdi başlıklara geçelim.
1. Koş Melos!
Kitaptaki en beğendiğim hikâye oldu. Açıkçası ben Melos'un yetişebileceğine hiç inanmamıştım. Sonda nasıl olur da birbirleri için sadece bir kez şüphe duyabilirler diye hayrete düşmedim değil. Kitapta tasvir edilen "gerçek dostluğun" (böyle dostluğun olduğuna inanmıyorum) günümüzdekinden ne kadar farklı olduğunu da görmüş oldum. Kralın da dönüp dost olmak istemesi güldürdü beni.
2. Günün İlk Işıkları
Niyeyse okurken sık sık duygu değişimi yaşadım. Cümlenin başında üzüldüysem sonunda karaktere sövmeye başladım. Bu hikâyeyi pek beğendiğim söylenemez. İster istemez okuyayım da diğerine geçeyim diye hızlı hızlı okudum.
3. Villon'un Karısı
Konusu biraz ilgimi çekmişti bitirince de kafamda soru işaretleri kaldı. Okurken küçük zavallı minnoş çocuğa üzüldüm gariban çocuk.. Anasına babasına da bir o kadar sinirlendim, niye bilmiyorum. Bu öykü hakkındaki duygu durumumu ve düşüncelerimi aktarabileceğimi sanmıyorum.
Bana göre kitabın pek bir olayı yoktu.
Bir alıntıyla da yazımı bitireyim.
"Bana
Osamu Dazai'nin okuduğum ilk kitabıydı. Açıkçası yazarın kitapları hakkında çeşitli ön yargılara (kitaplarının gereksiz abartıldığını düşünüyorum bu fikre de hâlâ sahibim) sahiptim. Arkadaşım bu kitabı alıp hediye etmeseydi okumayı da düşünmüyordum ama madem elimde var okuyayım bari dedim. Kitabın dili basitti, akıcıydı ve beni hep canlı tuttu. Okurken de sıkılmadım (sıkılmamam ve beni canlı tutması kitabın kısalığından dolayı olabilir emin değilim) zaten bir çırpıda bitiverdi.
Şimdi başlıklara geçelim.
1. Koş Melos!
Kitaptaki en beğendiğim hikâye oldu. Açıkçası ben Melos'un yetişebileceğine hiç inanmamıştım. Sonda nasıl olur da birbirleri için sadece bir kez şüphe duyabilirler diye hayrete düşmedim değil. Kitapta tasvir edilen "gerçek dostluğun" (böyle dostluğun olduğuna inanmıyorum) günümüzdekinden ne kadar farklı olduğunu da görmüş oldum. Kralın da dönüp dost olmak istemesi güldürdü beni.
2. Günün İlk Işıkları
Niyeyse okurken sık sık duygu değişimi yaşadım. Cümlenin başında üzüldüysem sonunda karaktere sövmeye başladım. Bu hikâyeyi pek beğendiğim söylenemez. İster istemez okuyayım da diğerine geçeyim diye hızlı hızlı okudum.
3. Villon'un Karısı
Konusu biraz ilgimi çekmişti bitirince de kafamda soru işaretleri kaldı. Okurken küçük zavallı minnoş çocuğa üzüldüm gariban çocuk.. Anasına babasına da bir o kadar sinirlendim, niye bilmiyorum. Bu öykü hakkındaki duygu durumumu ve düşüncelerimi aktarabileceğimi sanmıyorum.
Bana göre kitabın pek bir olayı yoktu.
Bir alıntıyla da yazımı bitireyim.
"Bana
İthaki'nin Japon Klasikleri serisinin bana kattığı en değerli yazar olan Osamu Dazai'den üç öykünün yer aldığı ve birinin kitaba ismini verdiği Koş Melos! benim genel olarak sevdiğim bir kitap oldu.
Bu klasikler dizisinde güncel olarak yanılmıyorsam 32 kitap yer almakta. Ben henüz 15 tanesini okudum. Cüretkar bir genelleme olabilir ama okuduklarımdan yola çıkarak Japon hikaye kültüründe hikayelerin bize bir şey vadederek yazılmadığını düşünüyorum. Genel olarak ne herhangi bir sonuca bağlanıyorlar ne de bizim alıştığımız gibi çıkarmamız gereken bir ders içeriyorlar. Ya da ben inanılmaz derecede yanılıyor ve kendim okuduğumu anlamıyorum :D. O yüzden bu klasikler setinde herhangi bir tek parça değil de öykülerden oluşan kitabı okuduğumda tek beklentim okuma zevki vermesi oluyor. Dazai de bu zevki verdi. Gene de kendisini ilk kez okuyacakların öykü kitaplarına değil romanlarına yönelmesini öneririm.
Koş Melos! öyküsününse bende farklı bir yeri oldu. Çocukken (ve hala) en sevdiğim film olan Sinbad: Yedi Denizler Efsanesi de benzer bir şekilde Siraküza'da geçiyor ve kaos tanrıçası Eris'in oyunlarıyla haksız yere yargılanan Sinbad yerine, Sinbad belirli bir gün içinde 'Barış Kitabı' ile dönmezse eski en yakın arkadaşı Proteus'un idam edileceği muhteşem bir öyküyü anlatıyor. Bu filmi henüz izlemeyen ve animasyon seven herkese tavsiye ederim.
Osamu Dazai’nin İnsanlığımı Yitirirken kitabını çok beğenmiştim ve bir süre etkisinde kalmıştım, bu yüzden yazarın diğer eserlerini de okumak istedim.Açıkçası beklentilerimi pek karşılamadı. İnsanlığımı Yitirirken ile kıyasladığımda bu kitabın onun yanında sönük kaldığını söyleyebilirim.Belki de beklentimi çok yüksek tutmuşum.
Kitabın içeriğine gelecek olursam:
Kitap, üç farklı öyküden oluşuyor. İçlerinde en çok sevdiğim öykü Koş Melos oldu. Okurken bir anda kendimi olayların içinde buldum. Öyküde, Melos’un zalim bir krala karşı çıkması ve bunun sonucunda idama mahkûm edilmesi anlatılıyor. Ancak Melos, kız kardeşinin düğününe katılabilmek için kraldan birkaç günlük izin alıyor ve bu izin karşılığında en yakın dostunu rehine olarak bırakıyor. Daha sonra Melos’un sözünü tutup geri dönebilmek için verdiği mücadele ve yaptığı fedakârlıkları anlatıyor.
Ancak diğer iki öyküyü pek beğenmedim. Olaylar ve öykülerin sonu çok kopuk geldi. Okuduktan sonra “Ne okudum??” diye düşündüm.
Genel olarak kitabı ne tamamen beğendiğimi ne de beğenmediğimi söyleyebilirim.Sade,akıcı bir dili var ve kısa olduğu için de tek oturuşta okunur.
O yüzden Japon edebiyatına başlamak isteyenler için iyi bir başlangıç kitabı olabilir.
Yılın ilk kitabı bitti.
Kısa kısa hikayelerden oluşuyor ve üç farklı konuyu ele alıyor. Yazarın kalemi, kitabı saatler içinde okutuyor ancak iki alıntı dışına çıkamadım
çünkü derin cümleleri yok, küçükken bize okunan uydurma masallara benziyor…
Akıcı Çıtır Kitap1000Kitap
Baya akıcı birbirinden güzel üç tane hikaye var japon edebiyatına başlamak istemek için harika bir kitap ayrıca yazarın kalemiyle tanışmak için de güzel bir başlangıç olur yorucu bir dili yok hikayeler de cok guzel olaylar var. Ben sevdim gayet herkese öneririm
İçinde 3 farklı hikaye barındıran kısa ama etkili bir kitaptı.
İlk hikaye olan Koş Melos Dazai'nin kaleminden çıkamayacak kadar umutlu, insanların dürüstlüğü ve sevginin kaynağını anlatan güzel bir hikayeydi. Günün İlk Işıkları ise yarıda bırakılmış his uyandırdı. Devam etmesi gerekirken havada kalmak için çok bir şey hissettirmedi. Son hikayesi olan Villon'un Karısı ise klasik bir Dazai hikayesiydi. Ayyaş sadakatsiz koca ve küçük düşen kadın. Tüm hikayeleri sürükleyici ve tek oturuşta okunabilecek bir kitaptı.
Osamu Dazai bana göre her hikayesinde kendisini tekrar tekrar kurguluyor karakterlerine sürekli kendinden bir parça veriyor ve onun üzerinden onu tanımamızı istiyor gibi geliyor bana. Karakterlerimiz hep bir yere yetişmeye çalışan biri, evine bakamayan bir baba, birey olamamış ebeveyn, alkol sorunları olan yetişkin gibi bir çok farklı şekilde reenkarne olarak çıkıyor sanki karşımıza. Bu yüzden onu okumayı seviyorum. Yazdıkları içten hissettiriyor.
Bu kitabında da üç farklı hikayesini okuyoruz. Kitabın adı da olan ilk hikayemiz Koş Melos!; insanlara güvenini yitirmiş bir kralın karşısına çıkan Melos’un kralın ölümlere son vermesi için ona beni öldür ama öncelikle kardeşimin düğününü yapıp geleceğim diyip en yakın arkadaşını krala rehin vermesiyle başlıyor ve devamında geri dönüp dönemeyeceğini okuyoruz. Geri dönemeyeceğini hissediyoruz çünkü bence geri dönememesi tam Osamu Dazai hikayesi olurdu ama böyle de çok güzel bitti. Geri döndü hem arkadaşını kurtardı hem de kralın insanlara güvenini. En etkileyici kısmıysa iki arkadaşın da birbirinden şüphe ettiği için birbirlerinden özür dilemesiydi. İkisi de ümidini kesmişti. İkinci hikayemiz de Günün İlk Işıkları; İkinci Dünya Savaşı’nda bombalar altında geçen bir yaşam hikayesini anlatıyor. Alkolik bir baba, kör olan kızı, baldızı ve karısıyla geçen hikaye anlatılıyor. Evleri yansa da bir şekilde hayata tutunma çabalarını okuyoruz. Üçüncü hikayemizde de yine alkolik, yazar ve ailesiyle ilgilenmeyen bir baba çıkıyor karşımıza. Zamanının çoğunu lokantada geçiren karakterimiz burada sürekli başka kadınlarla beraber olmaktadır. Karısıyla tanışmamız da onun evine giden ve kocasının borcu olduğunu söyleyen ve kadının da lokantaya ayak basmasını sağlayan insanalarla gerçekleşiyor. Çarpık ilişkiler, güven veya güvensizlik
"Yine de içimdeki o ufacık umut kırıntısından vazgeçememiştim."
Osamu Dazai'nin üç hikayesinden oluşan "Koş Melos!" kitabının kıza ve öz oluşu dikkati çekiyor en başında.
Koş Melos! hikayesinde kötü bir kralın halkına yaptığı zulüm, buna karşı çıkan bir çobanın ölüme mahkum edilmesi fakat kızkardeşinin düğününe katılmak için izin isteyip arkadaşını krala rehin bırakması söz konusu. Verilen sözü tutmak, arkadaşına güvenmek, bir an için bile tereddüt etmeden zorluklarla mücadele ederek o sözünü yerine getirmeye çalışmak öğütleniyor bu masalımsı hikayede.
İkinci hikaye Günün ilk Işıkları ise 2. Dünya Savaşı sırasında geçiyor ve bombalar altında yaşamaya çalışan bir aileyi konu ediniyor. Kızının gözünde görme bozukluğu olan baba bir yandan ailesinin, mallarının korunmasını, bir yandan kızının iyileşmesini istiyor. Fakat bu baba alkolik olduğu için biraz da güven vermiyor ne eşine ne baldızına. Evlerinin zarar görüp yanması onları hayat mücadelesinden geride bırakmıyor ve hayata tutunmaya devam ediyorlar. Kızının gözlerinin açılması için arayışlara devam ediyorlar.
Üçüncü hikaye Villon'un Karısı bende merak uyandıran, sonunda ne olacak acaba dedirten bir hikaye oldu. Yine alkolik bir baba, evine nadiren uğrayan bir şair, eşiyle ve çocuğuyla ilgilenmeyen sürekli başka kadınlarla bir lokantaya gidip içki içen ve o lokantaya da borcunu ödemeyen bir kişi. Lokanta sahibinin 5000 yen parasını çalması sonucu evlerine kadar onu takip etmesi var hakkını istemesi üzerine olaylar gelişir. Umutsuz karamsar fakat keyfine düşkün olan bu şair bana İnsanlığımı Kaybederken kitabını hatırlatıp dolaylı yoldan da Osamu Dazai takma ismiyle tanıdığımız Şuci Tsuşima'nın acaba kendi karakteri mi böyle, hep hikayelerinde kendini mi anlatıyor sorusunu aklıma getirdi. Genelde sarhoş, kadınlara
Kitap üç öyküden oluşuyor. Birkaç saatte okumalık çerez tadında öykülerdi. İkinci dünya savaşı yaşanırken hayat kalmaya çalışan insanların öyküleri. Koş Melos kitaba adını veren öykü biraz Türk filmi tadında masalsıydı:) Günün İlk Işıkları zamansız bitti gibi ama olsun. En çok sonuncu öykü Villon’un Karısı öyküsünü beğendim. Bu kısa öykülere bu kadar inceleme yeterli
Yazar Hakkında
Osamu DazaiYazar · 14 kitap
Takma adı Osamu Dazai olan ve bu isimle daha iyi tanınan Şuji Tsuşima, 1909'da Tsugaru Yarımadası'nın merkezi yakınlarında küçük bir kasaba olan Kanagi'de dünyaya geldi. Ailedeki siyasetçi olma geleneğine karşı çıkan Dazai gençliğinde yazar olmaya karar verdi. Yirmi yaşında Tokyo Üniversitesi Fransız Edebiyatı Bölümü'ne kaydını yaptırdı. 1935'te kısa hikayeleriyle ve 1936'da ilk romanı ile (Bannen- Alacakaranlık Yılları) Akutagava Ödülü'ne aday gösterildi. Ödül başka yazarlara verilse de Dazai'nin ünü yayıldı. Bunu takip eden on yılda otuzu aşkın edebi ve otobiyografik eser yayımladı (1944 basımı Mor Bir Serserinin Gezi Notları da dahil). Dazai'nin en iyi eserleri savaşın hemen sonrasına rastlar: 1947'de Şayo (Batan Güneş-YKY 1993), 1948'de Ningen Şikkaku (Artık İnsan Değil).
Hayatının büyük bölümünü intihar takıntısıyla geçiren Dazai, 1948'de metresiyle birlikte suya atlayarak intihar etti. Ama ölümünden kırk yıl sonra bile Japonya'da hâlâ ilgi gören bir yazardır.
