Yazar:
Osamu Dazai
Tahmini Okuma Süresi:
3 sa. 10 dk.
Sayfa Sayısı:
112
Basım Tarihi:
2025
İlk Yayın Tarihi:
Ocak 1940
Yayınevi:
Ren Kitap
Orijinal Adı:
走れメロス [Hashire Merosu]
Orijinal Dil:
Japonca
Orijinal Ülke:
Japonya
ISBN:
9786255915320
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Sel vs İthaki yayıncılıkEdebiyat
Kitapta 3 öykü bulunmakta ve bunlar sırasıyla Koş Melos, Günün ilk ışıkları ve Villonun karısı şeklinde.
Ben daha öncesinde sel yayıncılıktan 
Villon'un Karısı kitabını alıp okumuştum. Ve farkettim ki ithakinin 
Koş Melos! kitabındaki Günün İlk ışıkları ve Villonun karısı hikayeleri Sel yayıncılıktaki Villon'un Karısı da da geçmektedir.
Benim için yeni olan tek öykü Koş Melos tu.
Güzel, akıcı ve dili sadeydi. Yarım saatte bitireceğiniz bir öykü.
Japon edebiyatı merakınız varsa ve Dazainin öykü kitaplarına bakıyorsanız farklı yayınevlerinin farklı isimlerle çıkan öykü kitaplarının öykü içeriğine bakmakta yarar var. Aksi halde aynı öykü kitaplarını almış oluyorsunuz bir iki öykü farkla :)
Villon'un Karısı kitabını alıp okumuştum. Ve farkettim ki ithakinin Koş Melos! kitabındaki Günün İlk ışıkları ve Villonun karısı hikayeleri Sel yayıncılıktaki Villon'un Karısı da da geçmektedir.
Benim için yeni olan tek öykü Koş Melos tu.
Güzel, akıcı ve dili sadeydi. Yarım saatte bitireceğiniz bir öykü.
Japon edebiyatı merakınız varsa ve Dazainin öykü kitaplarına bakıyorsanız farklı yayınevlerinin farklı isimlerle çıkan öykü kitaplarının öykü içeriğine bakmakta yarar var. Aksi halde aynı öykü kitaplarını almış oluyorsunuz bir iki öykü farkla :)
7/10
2023 126. kitabı
(sizin için spoiler içerebilir belki bilmiyorum!! )
Üç farklı hikâye içeren bu kitabı okumaya okulda başladım ve başladığım gibi de okulda bitirdim. Hikâyeler hakkındaki düşüncelerimi başlıklar altında sunmak istiyorum. Genel olarak bir yorumda bulunacak olursam Osamu Dazai'nin okuduğum ilk kitabıydı. Açıkçası yazarın kitapları hakkında çeşitli ön yargılara (kitaplarının gereksiz abartıldığını düşünüyorum bu fikre de hâlâ sahibim) sahiptim. Arkadaşım bu kitabı alıp hediye etmeseydi okumayı da düşünmüyordum ama madem elimde var okuyayım bari dedim. Kitabın dili basitti, akıcıydı ve beni hep canlı tuttu. Okurken de sıkılmadım (sıkılmamam ve beni canlı tutması kitabın kısalığından dolayı olabilir emin değilim) zaten bir çırpıda bitiverdi.
Şimdi başlıklara geçelim.
1. Koş Melos!
Kitaptaki en beğendiğim hikâye oldu. Açıkçası ben Melos'un yetişebileceğine hiç inanmamıştım. Sonda nasıl olur da birbirleri için sadece bir kez şüphe duyabilirler diye hayrete düşmedim değil. Kitapta tasvir edilen "gerçek dostluğun" (böyle dostluğun olduğuna inanmıyorum) günümüzdekinden ne kadar farklı olduğunu da görmüş oldum. Kralın da dönüp dost olmak istemesi güldürdü beni.
2. Günün İlk Işıkları
Niyeyse okurken sık sık duygu değişimi yaşadım. Cümlenin başında üzüldüysem sonunda karaktere sövmeye başladım. Bu hikâyeyi pek beğendiğim söylenemez. İster istemez okuyayım da diğerine geçeyim diye hızlı hızlı okudum.
3. Villon'un Karısı
Konusu biraz ilgimi çekmişti bitirince de kafamda soru işaretleri kaldı. Okurken küçük zavallı minnoş çocuğa üzüldüm gariban çocuk.. Anasına babasına da bir o kadar sinirlendim, niye bilmiyorum. Bu öykü hakkındaki duygu durumumu ve düşüncelerimi aktarabileceğimi sanmıyorum.
Bana göre kitabın pek bir olayı yoktu.
Bir alıntıyla da yazımı bitireyim.
"Bana
Osamu Dazai'nin okuduğum ilk kitabıydı. Açıkçası yazarın kitapları hakkında çeşitli ön yargılara (kitaplarının gereksiz abartıldığını düşünüyorum bu fikre de hâlâ sahibim) sahiptim. Arkadaşım bu kitabı alıp hediye etmeseydi okumayı da düşünmüyordum ama madem elimde var okuyayım bari dedim. Kitabın dili basitti, akıcıydı ve beni hep canlı tuttu. Okurken de sıkılmadım (sıkılmamam ve beni canlı tutması kitabın kısalığından dolayı olabilir emin değilim) zaten bir çırpıda bitiverdi.
Şimdi başlıklara geçelim.
1. Koş Melos!
Kitaptaki en beğendiğim hikâye oldu. Açıkçası ben Melos'un yetişebileceğine hiç inanmamıştım. Sonda nasıl olur da birbirleri için sadece bir kez şüphe duyabilirler diye hayrete düşmedim değil. Kitapta tasvir edilen "gerçek dostluğun" (böyle dostluğun olduğuna inanmıyorum) günümüzdekinden ne kadar farklı olduğunu da görmüş oldum. Kralın da dönüp dost olmak istemesi güldürdü beni.
2. Günün İlk Işıkları
Niyeyse okurken sık sık duygu değişimi yaşadım. Cümlenin başında üzüldüysem sonunda karaktere sövmeye başladım. Bu hikâyeyi pek beğendiğim söylenemez. İster istemez okuyayım da diğerine geçeyim diye hızlı hızlı okudum.
3. Villon'un Karısı
Konusu biraz ilgimi çekmişti bitirince de kafamda soru işaretleri kaldı. Okurken küçük zavallı minnoş çocuğa üzüldüm gariban çocuk.. Anasına babasına da bir o kadar sinirlendim, niye bilmiyorum. Bu öykü hakkındaki duygu durumumu ve düşüncelerimi aktarabileceğimi sanmıyorum.
Bana göre kitabın pek bir olayı yoktu.
Bir alıntıyla da yazımı bitireyim.
"Bana
İthaki'nin Japon Klasikleri serisinin bana kattığı en değerli yazar olan Osamu Dazai'den üç öykünün yer aldığı ve birinin kitaba ismini verdiği Koş Melos! benim genel olarak sevdiğim bir kitap oldu.
Bu klasikler dizisinde güncel olarak yanılmıyorsam 32 kitap yer almakta. Ben henüz 15 tanesini okudum. Cüretkar bir genelleme olabilir ama okuduklarımdan yola çıkarak Japon hikaye kültüründe hikayelerin bize bir şey vadederek yazılmadığını düşünüyorum. Genel olarak ne herhangi bir sonuca bağlanıyorlar ne de bizim alıştığımız gibi çıkarmamız gereken bir ders içeriyorlar. Ya da ben inanılmaz derecede yanılıyor ve kendim okuduğumu anlamıyorum :D. O yüzden bu klasikler setinde herhangi bir tek parça değil de öykülerden oluşan kitabı okuduğumda tek beklentim okuma zevki vermesi oluyor. Dazai de bu zevki verdi. Gene de kendisini ilk kez okuyacakların öykü kitaplarına değil romanlarına yönelmesini öneririm.
Koş Melos! öyküsününse bende farklı bir yeri oldu. Çocukken (ve hala) en sevdiğim film olan Sinbad: Yedi Denizler Efsanesi de benzer bir şekilde Siraküza'da geçiyor ve kaos tanrıçası Eris'in oyunlarıyla haksız yere yargılanan Sinbad yerine, Sinbad belirli bir gün içinde 'Barış Kitabı' ile dönmezse eski en yakın arkadaşı Proteus'un idam edileceği muhteşem bir öyküyü anlatıyor. Bu filmi henüz izlemeyen ve animasyon seven herkese tavsiye ederim.
Osamu Dazai okumak, ölümü sürekli anımsamak gibi. Romanlarında da öykülerinde de yazarın kendi ile şöyle bir derdi olduğunu hissediyorum: Kendini sevme ile kendini öldürme arasında kalış. Yapabileceklerinin farkında ama yapabilecekleri beraberinde onlarca sorumluluk getirecek. Dünyanın kederi de var elbet ruhunda taşıdığı.
.
'Koş Melos!' içerisinde 7 öykü barındırıyor. Bir çırpıda okunan öyküler bunlar. Kitaba ismini veren Koş Melos! da masalsı anlatımıyla,verdiği mesajla yazarın okuduğum en ümidvâr hikayesi olabilir.
Dazai ile tanışmak ve tabii devamında diğer eserlerini okuma merakı uyandırması için güzel bir başlangıç olabilir 'Koş Melos!'.
.
Kitapta yer alan son öykü Öğrenci Kız, daha önce Barış Bayıksel çevirisi ile Can Yayınları Kısa Modern serisinde bizlerle buluşmuştu.Bu derlemede ise Sinan Ceylan çevirisi ile karşımızda. (İki hali de keyifli, Öğrenci Kız zaten başlı başına özel bir öykü benim için. Dazai, gencecik bir kızın hissettiklerini, aklından geçenleri öyle canlı ve gerçekçi anlatıyor ki..)
.
Diğer öyküler ise Didem İpekoğlu çevirisiyle. Kapak tasarımı ise Natalia Suvorova çalışması~
Osamu Dazai’nin İnsanlığımı Yitirirken kitabını çok beğenmiştim ve bir süre etkisinde kalmıştım, bu yüzden yazarın diğer eserlerini de okumak istedim.Açıkçası beklentilerimi pek karşılamadı. İnsanlığımı Yitirirken ile kıyasladığımda bu kitabın onun yanında sönük kaldığını söyleyebilirim.Belki de beklentimi çok yüksek tutmuşum.
Kitabın içeriğine gelecek olursam:
Kitap, üç farklı öyküden oluşuyor. İçlerinde en çok sevdiğim öykü Koş Melos oldu. Okurken bir anda kendimi olayların içinde buldum. Öyküde, Melos’un zalim bir krala karşı çıkması ve bunun sonucunda idama mahkûm edilmesi anlatılıyor. Ancak Melos, kız kardeşinin düğününe katılabilmek için kraldan birkaç günlük izin alıyor ve bu izin karşılığında en yakın dostunu rehine olarak bırakıyor. Daha sonra Melos’un sözünü tutup geri dönebilmek için verdiği mücadele ve yaptığı fedakârlıkları anlatıyor.
Ancak diğer iki öyküyü pek beğenmedim. Olaylar ve öykülerin sonu çok kopuk geldi. Okuduktan sonra “Ne okudum??” diye düşündüm.
Genel olarak kitabı ne tamamen beğendiğimi ne de beğenmediğimi söyleyebilirim.Sade,akıcı bir dili var ve kısa olduğu için de tek oturuşta okunur.
O yüzden Japon edebiyatına başlamak isteyenler için iyi bir başlangıç kitabı olabilir.
Yılın ilk kitabı bitti.
Kısa kısa hikayelerden oluşuyor ve üç farklı konuyu ele alıyor. Yazarın kalemi, kitabı saatler içinde okutuyor ancak iki alıntı dışına çıkamadım
çünkü derin cümleleri yok, küçükken bize okunan uydurma masallara benziyor…
Akıcı Çıtır Kitap1000Kitap
Baya akıcı birbirinden güzel üç tane hikaye var japon edebiyatına başlamak istemek için harika bir kitap ayrıca yazarın kalemiyle tanışmak için de güzel bir başlangıç olur yorucu bir dili yok hikayeler de cok guzel olaylar var. Ben sevdim gayet herkese öneririm
İncelemeEdebiyat
Sevgili Dazai'nin kalemini tadan hep öteki kitaplarını okumak istiyor, kendimden biliyorum.
İçinde su gibi akıp giden ayrı yedi hikâye var. Ben "Karlı Bir Gecenin Hikâyesi"ni sevdim.
Keyifli okumalar ve iyi bayramlar
İçinde 3 farklı hikaye barındıran kısa ama etkili bir kitaptı.
İlk hikaye olan Koş Melos Dazai'nin kaleminden çıkamayacak kadar umutlu, insanların dürüstlüğü ve sevginin kaynağını anlatan güzel bir hikayeydi. Günün İlk Işıkları ise yarıda bırakılmış his uyandırdı. Devam etmesi gerekirken havada kalmak için çok bir şey hissettirmedi. Son hikayesi olan Villon'un Karısı ise klasik bir Dazai hikayesiydi. Ayyaş sadakatsiz koca ve küçük düşen kadın. Tüm hikayeleri sürükleyici ve tek oturuşta okunabilecek bir kitaptı.
Akdeniz sıcaklığında yetişen bir insan olarak uzak doğu kültürü, insanların yalnızlığı ve hüznü, bana her zaman enteresan gelmiştir. Koş Melos'ta bize ölümüne yollar aşan, sevdiği insanlara gözlerinde güzellikler götüren, yaşamaya dair umutlar ve kederler barındıran insanların hikayelerini anlatıyor. İçlerinde bir hikaye var ki pek çoğunuzun da adını illaki duyduğu öğrenci kız...
Dünyanın neresine giderseniz gidin, en geri kalmış kültürlerden en medeni toplumlarına kadar, kadına ait beklentiler hep aynı perspektifte şekillenir. Kadın, olumlu duygular barındırmalıdır. Kibar ve iyi olmalıdır. Güzelliği temsil etmelidir... Tarih boyunca süregelen bir kodlama bu, ister istemez hepimizin içselleştirdiği bir durum. Öğrenci kız da kabul görmek istiyor. Bir yandan tüm olumsuzluklarıyla aşık olduğu kişiliğini herkese göstermek, "ben buyum!" diye bağırmak... Bir yandan da sevilmek, iyi bir kız olarak görülmek istiyor. Kendisi olmak ve beklenildiği gibi olmak arasında gidip gelmek, bu ikircilik, bu sahtelik tüketiyor onu. Çok ilginç ve bir o kadar da tanıdık bir okuma oldu benim için... Kitabın sonunda hiç beklemediğim bir anda beni gözyaşlarına boğan bir paragrafı da paylaşmak isterim.
"Bizler, her gün depresyon ve öfke nöbetleri geçirirken, er ya da geç, yoldan çıkıp başkalaşarak yozlaşmaya ve sonunda bir ömrü heba etmeye meyilli insanlarız. Hatta bazen tereddütsüz intihar edip işin içinden çıkan kimseleriz. Ve öyle olduktan sonra dünyada kalanlar, ah keşke biraz daha yaşasaydı anlardı, biraz daha büyüseydi kendiliğinden idrak ederdi diye ne kadar üzülürler; fakat bizim bakış açımızdan bakacak olsalar, ne kadar acı çeksek bile, o raddeye kadar dayanabildiğimizi, insanları can kulağıyla dinlediğimiz halde, sonunda yine dönüp dolaşıp dişe dokunmaz öğütleri tekrarlayıp
Yazar Hakkında
Osamu DazaiYazar · 14 kitap
Takma adı Osamu Dazai olan ve bu isimle daha iyi tanınan Şuji Tsuşima, 1909'da Tsugaru Yarımadası'nın merkezi yakınlarında küçük bir kasaba olan Kanagi'de dünyaya geldi. Ailedeki siyasetçi olma geleneğine karşı çıkan Dazai gençliğinde yazar olmaya karar verdi. Yirmi yaşında Tokyo Üniversitesi Fransız Edebiyatı Bölümü'ne kaydını yaptırdı. 1935'te kısa hikayeleriyle ve 1936'da ilk romanı ile (Bannen- Alacakaranlık Yılları) Akutagava Ödülü'ne aday gösterildi. Ödül başka yazarlara verilse de Dazai'nin ünü yayıldı. Bunu takip eden on yılda otuzu aşkın edebi ve otobiyografik eser yayımladı (1944 basımı Mor Bir Serserinin Gezi Notları da dahil). Dazai'nin en iyi eserleri savaşın hemen sonrasına rastlar: 1947'de Şayo (Batan Güneş-YKY 1993), 1948'de Ningen Şikkaku (Artık İnsan Değil).
Hayatının büyük bölümünü intihar takıntısıyla geçiren Dazai, 1948'de metresiyle birlikte suya atlayarak intihar etti. Ama ölümünden kırk yıl sonra bile Japonya'da hâlâ ilgi gören bir yazardır.
