Anlatımı çok yalın ve akıcı, betimlemeleri çok güzel bir kitaptı. Okurken ben de o bozkırda yaşadım. Çiceklerin ve kurumuş otların kokusunu, ırmağın ve rüzgarın sesini, havanın sıcaklığını, dirgenle ekinleri dağıtırken çıkan tozu dahi hissettim. Başka bir evrene kısa bir yolculuk yapıp gelmiş gibiyim. Seyit'in bakış açısından Cemile hariç bütün dünya çok güzel bence. İçinde bulunduğu tüm imkansızlıklar ve zor şartlara rağmen ufacık şeylerden mutlu olabilmeyi çok güzel başarıyor, ne olursa olsun hayallerinin peşinden gitmesi de çok hoş. Bence bunlar kitabın en güzel tarafı başka da güzel bir taraf göremedim açıkçası. Küçücük çocuk ve takıldığı çok insan yok Cemileye olan aşkını ve hayranlığını bir noktada anlayabiliyorum. Cemile'ye ve Danyar'a olan sevgisi ne kadar büyük olursa olsun, büyüdüğünde yaptıklarının büyük bir ahlaksızlık olduğunu anlaması gerekirdi. Tamamen aldatmayı süslü gösterip haklı çıkarma çabası gibi geldi bana. Bu normalleştirmeye çalışmaktan başka bir şey değil. Cemile eşi Sadık'ın zaten onu sevmediğini, değer vermediğini söylüyor ve aldatmasını haklı çıkarmaya çalışıyor. Nasıl olur bilemem ama hadi şartları zorlayalım ve evliyken başka bir adama aşık olduğunu kabul edelim ki bana göre bu da aldatmak. Neyse bir şekilde Cemile aşık oldu. Eşinin savaştan dönmesini bekleyip, onunla boşanıp daha sonra sevdiği adama gidebilirdi ve bu boşanma süreci de eminim o dönemin köyünde çok zor olacaktı ama tüm bu sürece katlanıp daha sonra kavuşsalardı şu an olduğundan 10 kat daha güzel bir hikaye olurdu diye düşünüyorum. Bu aşk hikayesi ziyan olmuş bence. Cengiz Aytmatov'dan beklemediğim bir hikaye açıkçası hayal kırıklığına uğradım.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.