Son zamanlarda okuyup en etkilendiğim ve hiçbir şekilde beklemediğim bir sonla karşı karşıya kaldığım roman Kardeşimin Hikayesi, oldukça başarılı bir Livaneli eseri. Ruhu, yaşadıkları sonucunda ölmüş birinin bedenine giren ve diğer bedenin yaşadıklarına şahit olup ayrıldığı bedenle duygudaşlık kuran bir adamın hikayesini okuyoruz bu romanda.
Roman, kendine has özellikleriyle orijinal bir karakter özelliğine sahip Ahmet’in, İstanbul’un kaosundan özel sebeplerle ayrılıp taşındığı küçük bir Karadeniz kasabası Podima’da yaşanan bir cinayetle başlıyor. Bu cinayetin çözümü ve haberinin yayılması vesilesiyle tanıştığı gazeteci bir kızla kurduğu muhabbet sayesinde Ahmet’in eşsiz hayat hikayesiyle tanışıyoruz.
Kardeşimin Hikâyesi’ni okurken, en çok “sağlıklı hissetmek” hakkında düşündüm sanırım. Hissettiğimiz her duyguyu, doğru dengesinde ve sağlıklı bir şekilde hissedebilsek belki de aşk ya da nefret gibi duyguların değil, insan psikolojisinin bu gibi duygularla başa çıkamamasının ölümcül olduğunu anlarız. Duyguların bir suçu olmadığını, psikologların söylediği gibi, duyguların sadece bir navigasyon hüviyetinde olduğunu anlayıp yolumuzu bu şekilde seçsek, belki de aşk bir hastalık gibi değil bir ilaç gibi gelecektir.
·
97 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.