söyleyecek pek fazla sözüm yok: hayatımda okuduğum en iyi kitap. hiçbir şey mükemmel olamaz, dolayısıyla hiçbir kitaba on puan vermem fakat bu kitap benim için neredeyse mükemmel! on puanı hak ediyor. son olarak, artık yeni bir kitaba ne zaman başlamaya cesaret edebilirim bilemiyorum. sanki Raskolnikov’un yaşadıklarının tamamını yaşamışım da sindirmem gerekiyormuş gibi hissediyorum.