Kitaplığıma bir sene önce eklediğim bu romanı okumak bu yaza kısmetmiş. Hep söylerim her kitabın bir vakti vardır. “Harika Bir Hayat” Hikmet Hükümenoğlu ile tanışma romanım oldu ve beni Elena Ferrante’nin Napoli Romanları serisinden sonra düştüğüm derin boşluktan kurtardı.
Romana adını veren karakterimiz Harika’nın hayat hikayesini babasının not defterindeki yazıları ve çevresindeki insanlarında anlatımıyla birlikte okuyoruz. Harika aynı adı gibi ‘harika’ ve kusursuz bir kadın. Hikaye boyunca sık sık tanıdık edebi isimlerle karşılaşıyoruz, Nazım Hikmet, Peyami Safa… Yazarın kaleminde en çok hoşuma giden özellik tarihsel olayları bize ders verir gibi değil hikayenin içine yedirerek verebilmiş olmasıydı, ne yazık ki bir çok yazar bunu başaramıyor. Harp günlerini, insanların hissettikleri savaş psikolojisini yazar en güzel şekilde kaleme dökmüş, tarihsel anlamda sıkı bir araştırma yaptığı çok belli.
Bir okuyucu olarak okurken beni rahatsız eden tek şey Harika karakterinin bende yarattığı boşluk duygusuydu. Romanın yan karakterleri ve olaylar ince ince işlenmiş ve bir yere oturtulmasına rağmen ana karakter Harika’da hep bir cevaplanmamış sorular vardı. Sanki Harika’nın köklenecek çok daha hikayesi, hayatı vardı da yazar bir anda bıçak gibi kesti.
Romanın sonunu ele alarak konuşmam gerekirse belki yazarın asıl amacı da bu hissi yaşatmaktır..
·
170 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.