Marguerite Duras ’dan okuduğum dördüncü kitap Yaz Yağmuru. Üzgünüm Duras ama bu sefer güzel şeyler söyleyemeyeceğim. Yazarla ilk kez bir tren yolculuğunda yazmak kitabı ile tanıştım. Yazmak eylemi üzerine daha güzel konuşulamazdı sanırım. Sevgili ve Hiroşima Sevgilim kitapları da ben de yer yer Annie Ernaux okuyormuşum hissi bırakmıştı. Fakat bu kitap diğer üçüne hiç benzemiyor. İki kardeşin öyküsü ve bir ensest ilişki var. Ama ortada en ufak bir vurucu detay yok. Bu temayı Agota Kristof’un Büyük defter ve Dün kitaplarındaki temaya benzettim, ama ucundan kıyısından. Ve asla Kristof’unki kadar vurucu bir anlatım yok ortada. Erkek kardeşin üstün zekası, kendi kendine okumayı sökmesi de Napoli romanlarındaki Lila’yı hatırlattı bana. Öykü bitti eee dedim yani? Hani hikaye bana öylesine geçmedi, öylesine bişey anlamadım ki işte boş beleş benzetmeler yapmaya çalışıyorum. Neyse, bir incelemde de boş yapsam bir şey olmaz herhalde.
Yani kitap kötü demeyeyim de, bu kitapta kendime rastladığım bir kahraman yok diyeyim. Yaz Yağmuru’nu illa okuyun diyemeyeceğim ama Duras okuyun mutlaka. Hele Yazmak’ı hele Sevgili’yi.
·
65 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.