İbrahim Kaygın: "Sorma!": Sorma! Cedelleşen kaybeder, kazandığını zanneder! Şeytana uyan sonunda olur hep derbeder. Kalpler susar ve konuşur silahlar Her tarafta şiddet, her tarafta kavgalar var. Çocukken habersiz yaşadığım mutlu günleri özlerim Belki bundandır bu kadar karamsar sözlerim Büyüdükçe dünyanın sahteliğini gördü gözlerim. Rüyalarımda olsa da bundan kaçmak istedim. Yola çıktım, karşımda yüksek duvarlar... Sağıma soluma baktım, hep çıkmaz sokaklar... Göçen kuşlara dedim "çıkar yol varsa gösterin." Patlayan bir mayın gürültüyle açıldı gözlerim! "Beyaz cam"dan yansıyan bir sahneymiş bu, anladım. Gördüklerime çaresiz içten içe ağladım. Meğer ki televizyon karşısında uyuyakalmışım. Aslında gerçekleri rüya sanmışım! Dikkatlice baktığımda acı bir kare çarptı gözüme. Küçücük bir bebek, cansız yatıyordu yerde. Başında büyükleri ağlıyordu acı içinde. Katledilmiş belli, katilleri nerde? Bebek kendi dünyasında habersizce yaşarken, Kalleş emeller aldı onu hayattan erken. Yürümeyi öğrenmeden, ölümü tattı küçük beden. Konuşabilseydi eğer mutlaka sorardı: "Neden? Bu kavgalar, çatışmalar, bu savaşlar neden var? Aldılar canımı bir gün yüzü görmeden. Bu acımasız savaşlar ne kadar adil? Acaba ne kadar pişman eli kanlı katil?" ***...

Sorma!

Cedelleşen kaybeder, kazandığını zanneder! Şeytana uyan sonunda olur hep derbeder. Kalpler susar ve konuşur silahlar Her tarafta şiddet, her tarafta kavgalar var. Çocukken habersiz yaşadığım mutlu günleri özlerim Belki bundandır bu kadar karamsar sözlerim Büyüdükçe dünyanın sahteliğini gördü gözlerim. Rüyalarımda olsa da bundan kaçmak istedim. Yola çıktım, karşımda yüksek duvarlar... Sağıma soluma baktım, hep çıkmaz sokaklar... Göçen kuşlara dedim "çıkar yol varsa gösterin." Patlayan bir mayın gürültüyle açıldı gözlerim! "Beyaz cam"dan yansıyan bir sahneymiş bu, anladım. Gördüklerime çaresiz içten içe ağladım. Meğer ki televizyon karşısında uyuyakalmışım. Aslında gerçekleri rüya sanmışım! Dikkatlice baktığımda acı bir kare çarptı gözüme. Küçücük bir bebek, cansız yatıyordu yerde. Başında büyükleri ağlıyordu acı içinde. Katledilmiş belli, katilleri nerde? Bebek kendi dünyasında habersizce yaşarken, Kalleş emeller aldı onu hayattan erken. Yürümeyi öğrenmeden, ölümü tattı küçük beden. Konuşabilseydi eğer mutlaka sorardı: "Neden? Bu kavgalar, çatışmalar, bu savaşlar neden var? Aldılar canımı bir gün yüzü görmeden. Bu acımasız savaşlar ne kadar adil? Acaba ne kadar pişman eli kanlı katil?" *** Doğan her çocuk hayata ağlayarak başlar. Doğduğunda dünyaya hakimse savaşlar Ne şeker mutlu eder onu ne de oyuncaklar. Çocuklar, masumiyetin en bariz ifadesi. Bunu unutmuş besbelli savaş çıkaran abisi, Bunu yapan insan değil, şeytanın ta kendisi! Cevap versin şimdi bana paranın efendisi; Kolay olan yaşatmak mı, öldürmek mi, hangisi? Menfaatçilik dünyada olmuş temel felsefe. Kimseye acımazlar, onlar, yüksek mertebe(!) Çıkarlarına ters düşenler önlerinden çekilsin! Onlar ayaklarıma pranga vurmaktan neden çekinsin? İşgalciliğe "özgürlük" diyen zihniyet Kime ne kadar faydalı, asıl önemli olan niyet. Söz konusu petrolse ne yakın dinlerler ne IRAK Demokrasi getirmişler bir de bahaneye bak! Döktükleri kanları örtbas ederler, "Olmayan soykırım"lara ise "vardır" derler. Müttefiksen dostsun, muhalifsen terörist. Her yola başvurur şerefsiz emperyalist! Menfaat için türlü türlü yalan atarlar, "Barış için" dünyaya silah satarlar! Batıda doğsalar ne yazar, doğuda batarlar! Herşeye rağmen rahat yatarlar. Her eleştiriye de vardır onların bir yanıtı. Özgürlük Anıtı ise bir sahtelik kanıtı. Savaşlarda ölenlerin kaçı gerçekten suçlu? Ben bunları söylerken benim yaptığım da suç mu? *** Sorma, yaramı dağlama Gitti boşuna arama Zorla canımı aldılar Şimdi boşuna ağlama! Pişmanlık mi? Nerde?! Vicdan, kaldı yerde. Çekersin önüne perde Herşey yeniden başlar! îcâzkâr - 2008

Şiir

47 Gösterim

Yorumlar

Lütfen giriş yapınız.