Sabahattin Ali'nin eserlerini her zaman severek okudum.Okuduktan sonra her seferinde bir öncekinden daha şiddetli bir aydınlanma,uyanış halindeydim ve kitaba veda etmenin tesiriyle hüzünlendim.Fakat bu kitap beni fazlasıyla hepsinden fazla yaraladı,üzdü.Hayatın içinden olması,gerçekleri yansıtması,orijinal mektup içeriklerini;o mektuplarda hasretleri,acıları,ayrılıkları,kavuşmaları,hayalleri,umutları okumam bana her satırında insan olduğumu hatırlattı.Sevgiyle var olan ve sevgiye muhtaç insanlar olduğumuzu...Sabahattin Ali'nin dediği gibi 'bu dünyada en mühim mesele sevmektir,Aliyecigim' sözünü yüreğimde hissettim.Ne kadar çok ne kadar güzel sevdiğini,sevdiklerini gördüm.Hayran kaldım,imrendim.Biyografisini bildiğim için nahif kaleminde,empati yapan kalbinde,eşine ve kızına duyduğu ölesiye sevgisinde,yaralarını kitaplarla ve ailesiyle sarmak isteyen bir adam gördüm.Herkesin okumasını tavsiye ederim.Duygusalsanız eğer benim gibi sindire sindire aralıklarla okuyun bazı yerlerde sayfa bulanıklaşıyor olacak çünkü...Ruhun şad olsun usta yazar iyi ki vardın kalemin hala yaşıyor ve yaşayacak...
47 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.