Reşat Nuri'den o kadar kitap okuduktan sonra artık bir inceleme yazmam gerektiğini fark ettim ve bu kitaba kısmetmiş. Ama incelemeden çok ileriye dönük kendime yönelik küçük bir hatırlatma notu gibi. Her kitabı birbirinden o kadar güzel ki ve hâlâ daha o kadar çok okumadığım romanı olduğu için mutluyum :) Reşat Nuri anlaşılır, sürükleyici dilinin yanında seçtiği konuların farklılığı ve güzelliğiyle sevdiğim yazarların başında geliyor. Bu kadar çok roman yazıp bu kadar farklı, ilgi çekici ve bir o kadar da topluma hitap eden, anlamlı konular bulması takdire şayan.
#SPOİLER İÇEREBİLİR#
Kitabın konusuna gelirsek, Ömer küçükken anne babasını kaybetmiş yurtlarda büyüyüp öğretmen olan biridir. Küçük bir tren istasyonunda karşılaştığı, bir günlük baba kız oyunu oynadıkları küçük yetim bir kızı ararken kendini bir 'kan davası'nın ortasında bulur. Komşu iki köydeki birer aile arasında kız kaçırmayla başlayan anlaşmazlık zamanla ailelerin meselesi olmaktan çıkıp köylerin meselesi haline gelir ve büyük bir kan davasına döner.
İki köy tarafından da dışlanmış, kovulmuş on üç küçük çocuk köylerden birinin başına bela olur. Ömer, Kurtuluş Savaşı dönüşü ruhundaki heyecanın, macera arayışının hâlâ bitmediğini fark eder ve onları köylerden birindeki virane okulu onarıp orada eğitme sözüyle köylülerin elinden kurtarır. Yazar burada, Çalıkuşu'ndaki gibi idealist bir öğretmenden çok maceraperest bir öğretmen portresi çizmiş gibi geldi bana. Ama içindeki macerperestliği en azından faydalı bir işte kullanmak isteyen bilinçli biri. Yazar bir yandan da eğitimin önemine değinir. Bu çocuklar başta istenmeyen, eşkiyalık yapan çocuklar iken kitabın sonunda köylülerinrin zor günlerinde yanında olan onların da sevdiği hatta paylaşamadığı kişilere dönüşür.
Toplumumuzdaki önemli sorunlardan olan kan davası hakkında yazarken bir yandan da dönemin koşullarını aktarıyor. Romanı, kan davası her ne kadar güçlü olsa da toplumumuzdaki yardımlaşma, birlik beraberlik daha güçlüdür düşüncesi ile bitirir.
·
113 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.