Daha önce yazarın İncir Kuşları isimli, yine Srebrenitsa soykırımını konu aldığı kitabını okumuştum. Dilini basit bulduğumdan pek sevmemiştim. Meyra’yı okumaya da niyetli değildim ama 11 Temmuz’un yaklaşması bir vesile oldu ve kendimce anmak istedim. Hem belki yazar kendini yıllar içinde biraz geliştirmiştir düşüncesiyle okumaya başladım ve çok pişman oldum. Tam tersi; karakterler çok daha sığ, olayları anlatım şekli çok daha tekdüze, cümleleriyse sürekli tekrara düşüyor. Karakterlerin titreyerek ağlamaları, “…..” dedi “….. … …..” şeklinde kurulmuş hiçbir derinliği olmayan diyalogları dışında hiçbir şey yok 650 sayfanın içinde. Benim için tam anlamıyla vakit kaybı oldu.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.