Bu kitabı okumadan önce "hayatımın en mutlu ânıymış, bilmiyordum."
Bu kitabi sürenerek 2 yılda bitirdim, çok edebi bir eleştiri yapmıyorum farkındayım.
Tamamen kitabın abartıldığını ve bunun ne masumiyet ne de aşk olduğunu düşünüyorum. Bu tamamen bir "saplantı" hikayesi bence.
Ben Sibel' le empatimi fazla kurdum, bence bu Kemal' in Füsun aşkı değil; Sibel' i aldatma hikayesinin kılıfı.
Orhan Pamuk' un başka eserlerini okumadım, bu roman beni hem giriş hem de bitiş cümlesiyle okumaya çekmişti.
Okumaya başladığım ân devam edemeyeceğimi anlamıştım. Sibel' le aynı şeyi yaşamak benim kitabı bitirmeme sebep oldu(travma diye düşündüm)
Füsun'un sigaralarından tarağına, taraklarından küpelerine kadar biriktirmesi OKB belirtisi gibi geldi.
Bu kitabı tekrar her yerde abartılması, düşüncelerimi içimde tutmamı engelledi.
Okuyan arkadaşlara başarılar(akıl sağlığını kaybetme), benim gibi düşünenler ise +1.