bazı satırları defalarca kez okuyarak serinin 2. kitabını bitirmiş bulunmaktayım.
ilk kitap girişti, bu kitap ise gelişmeydi.
bu kitapta paul’un istememesine rağmen fremen halkı tarafından tanrılaştırılmasını bu yüzden kendisiyle yaşadığı çelişkileri, gel-gitli düşüncelerini okuduk.
ilk kitapta paul, kısada olsa imparator ve muad’dib olma ihtimalini düşünüp bu fikre bir hayli ısınmıştı. fakat bu kitapta hep beraber görüyoruz ki, böylesine büyük bir otoriteye ve pozisyona sahip olmak hiç de tahmin edildiği ya da beklenildiği gibi değil. hatta paul cihattan bir nebze pişmanlık da duyuyor denilebilir. bir yandan kendi sonu, bir yandan çok sevdiği chani’sinin sonuyla karşı karşıya kalıyor ve bu kadar büyük bir güce sahip olmasına rağmen çaresiz hissediyor.
“insan güçlendikçe yalnızlaşır. sonunda gerçeklikle bağını yitirir... bu da onun sonu olur."
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.