Düz bir okunuşla brlki de hiç sevilmeyecek bir kitap olur Nisyan. Sayfalarda geçen kısa metinler içerisinden dikkat çekici cümleler bulunduğunda hoş görünebilecek bir niyet bile taşır okur. Zira çoğumuz okur olarak dikkate değer cümleler peşine düşeriz. Belki devrik halde bir cümle, öncesi ya da sonrası cümle ile ahenk içerisindedir...
Nisyan bir roman. Roman olduğu kadar da bir günlük. Nisyan ne roman ne günlük aslında. Çünkü ikisinden de uzak duran bir yönü var kitabın. Her sayfanın bir konuyu içermesi bizi günlüğe, karakterlerin devamlılığı ve olay örgüsü çözüldüğünde -ki ana karakterin kim olduğu bilinmez bu kitapta- romandan esintiler bulunacaktır. Ama ne bir roman olarak kalır Nisyan ne de günlük. Hele ki her sayfadaki kısa metinlerin son cümlelerini sayfada başlık olarak görüyor olmamız bizi romandan uzak tutan öge.
Nisyan türler arası geçirgenliği olan bir yas günlüğü olabilir aslında. Ölüme doğru giden bir yazarın bölük pörçük anıları hem gerçek dünyayı hem de hasta yazarın hayal dünyasını bir arada sunuyor okuyucuya. Karakterin ölüme giden bir yazar olduğunu sonlara yaklaştıkça anlıyoruz fakat anlaşılmayan ve yazarın da aktarmadığı ve bizi de zorlayan şey karakterlerin kimler olduğu. Aradaki bağ nedir hiç bilemiyoruz.
Nisyan, batan, batmak üzere olan, batacak olan bir geminin son anlarının gösterimi bize. Bu hastalığın (sanırım alzheimer) kişide neleri hatırda tuttuğunun gösterimi. Nisyan da unutmak demek zaten. Unutmak içinde hatırladıkları karakter yazarın.
·
85 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.