İnce Memed serisinin sonuna geldim. 2 ay boyunca İstanbul'da Çukurova'nın sıcağını hissettim. Toros Dağları'nın kokulu çiçeklerini aradım. İnce Memed'i düşündüm, onun gibi olmayı düşündüm. Kitaptaki tüm Memedleri düşündüm. Şuan şehirde, oturup kitap okurkenki rahatlığımızı düşündüm. Bir çorba ve balın onları nasıl doyurduğunu düşündüm.
İnce Memed roman karakteri değil de gerçekti sanki. Bence orada İnce Memed'in torunları yaşıyor ve bu hikayeyi, kitaptaki köylüler gibi efsaneleştirerek yanlarındakine anlatıyor olabilir.
Bu kitap bana mücadeleyi öğretti diyebilirim. Mücadeleye mecburiyeti... Umudun ne kadar önemli olduğunu...
İnce Memed bile şaşırıyordu ya, ben nasıl bu kadar efsane oldum? diye. Tek yaptığı umut aşılamaktı. Bakın ben yaptım ve oldu. Yine kötülükler olacak. Siz de benim gibi yapabilirsiniz dedi aslında yaptıklarıyla.
Yaşar Kemal'i duymuştum ama ilk defa okudum, hayatına da biraz göz gezdirdim. Mükemmel bir yetenek. Ve ilk romanı İnce Memed. Hayran kaldım gerçekten.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.