Kitabı bitirdim ve sıcağı sıcağına yazmak istedim, çünkü düşünmenizi hem de derinlemesine düşünmenizi isteyen bir yazarın kaleminden bahsediyoruz.Sahiplenmeyenler, kulağa ve göze hiç hoş gelmedi değil mi? Mülksüzler daha mı güzel geliyor?Hayır sanmam bence o isim de güzel değil, aslında orijinal isminden yapılan hiçbir çeviri bize hoş gelmeyecek.Hikaye kısmına hiç girmeyeceğim, çünkü kurgu hava cıva dostlar.Kitabin felsefesini anlamaya çalışın,okurken düşüneceksiniz,kendi hayatınızi,"Ben de acaba böyle miyim?" diye sorgulayacaksiniz.Yazarin sürekli vurguladığı bir şey var:Sahiplenmeyin, paylaşin, paylaşırsanız ancak o zaman özgür olursunuz.Sahiplenen insan en başta özgürlüğünü satmış olur, Kapitalist düzende hep bir seylerimizi satıyoruz.En başta da özgürlüğümüzü sattık ve bunun karşılığında bize dayatılan, mutlu olduğumuzu sandığımız şeyler satın aldık.Peki dönüp arkanıza bakın bakalım, hangi satın aldığınız veya hangi sahiplendiğiniz şey size mutlu ve huzurlu bir hayat verdi.Cunku bütün bu maddi şeyler karsiliginda bizden ruhumuzu da satın aldılar.Bir yanda kapitalist yaşam ve onun size sunmuş olduğu nimetler...
Diğer yanda ise daha az imkanlara sahip olduğunuz, mülkiyet kavramının olmadığı, kısıtlı ama daha sade, daha basit düzeyde paylaşımcı bir yaşam.
Her ikisinin de defolari var,her ikisi de birbirine özeniyor,peki ideal bir yönetim şekli var mı? Aslına bakarsaniz devlet kurumunun kendisi sıkıntılı çünkü hiçbiri saf ve temiz bir biçimde temsil ettiği vatandaşın haklarını tam anlamıyla maalesef korumuyor?Hep bir pürüz hep bir sıkıntı var.Hangisini tercih edeceğiz.Yazara göre en güzel yolculuk geçmişe geri döndüğünüz yolculuktur.Harmanlamak her ikisinin de iyi yönlerini almak lazım.
"Herkesin güneşi farklıdır ama karanlık her yerde aynıdır."Kitabin en sevdiğim sözlerinden biri.Tam olarak böyle olmayabilir ama buna benzer bir şeydi:) Her ne olursa olsun (bir mum,bir fener,bir meşale farketmez) karanlıklarimizin aydınlığa kavuşması dileğiyle...
·
77 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.