Kitap Alman öykü yazarı Judith Herman in ilk romanı.
Adı ve kapak fotoğrafı çok ilgimi çekmişti gördüğümde.
Yuva; içinde birçok duygu barındıran, derin bir kelime bence. Anlaşıldığımız, tam hissettiğimiz, kendimiz olabildiğimiz yerdir yuva.
Kitapta orta yaşlı bir kadının yeni bir hayat kurma serüvenini okuyoruz. Geçmişe duyduğu yoğun özleme tanık oluyoruz. Yaşarken yeterince farketmediği mutlulukları anımsayışı insana kendi hayatını sorgulatıyor.
Acaba diyorum ne kadar farkındayım içinde bulunduğum mutluluğun. Hep bir başka anın planını yaparak yaşıyorken, içinde olduğum zamanın ne kadar farkındayım diyorum.
Kitaba dönecek olursak tek çocukları Ann'in evden ayrılıp uzun seyehatlere çıkması, çocuklarını kendini bulma çabasında özgür bırakan çiftin ayrılışı...
Tabi tam olarak birbirinden kopmadan.
Burda bi cümle beni çok etkilemişti.
"Çocuklar sende duygular uyandıyorlar. Sonra çekip gidiyor, seni duygularınla başbaşa bırakıyorlar."
Sarsıcı bir cümle.
Son olarak kitap Almanya'nın kuzeyinde bir köyde geçiyor. Yazar burada da küçük bir köyde yaşamanın verdiği olumlu, olumsuz duyguları sade, günlük bir dille yansıtıyor.
Zaten kısacık bir kitap, tavsiye ederim
·
700 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.