Çok çok uzun bir süre elimde süründükten sonra hayatımdan çıksın diye okuduğum bir kitap oldu. Gerek yazım tarzı gerek konusuyla yorucu bir serüveni tamamlamış oldum. Konusunu anlattığım birkaç arkadaş Khaled Hüseyinin kitaplarına benzettiler. Zaten afganistan, bedevi, çöl filan tarzında bir kitap. Kitapta anlatılan kadınlar ülkemizde de bir süre önceye kadar belli sıkıntıları çekiyorlardı. Belki bu kadar radikal bir sonuç yoktu ama kadınlar her zaman her yerde sıkıntı çekiyorlar üzülüyorum.
O yüzden kendimi böyle kötülüğün vahşetin olmadığı yerlerde hayal edip bunları anlatan kitapları okumuyor filmleri izlemiyorum. Hatta dert anlatan arkadaşlarımı bile dinlemiyorum. Sırf bu yüzden iyi gün dostu oldum bile diyebilirim. Zaten kendi psikolojimi zor idare ediyorum. Kimsenin derdine derman olacak halim enerjim kalmamış. Varsa güneşten denizden mutluluktan heyecandan adrenalinden yeni umutlardan tutkudan bahsedecek olanlar onlar şu an hayatımın en önemli şeyleri. İnsan olur, kitap olur, dizi film olur hiç farketmez. Ama görüyorum ki son zamanlarda böyle pozitif şeylere rast gelmek çok zor. Allah hepimizin karanlığına aydınlık versin ne diyeyim.
İyi okumalar.
·
101 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.