ne zaman masumiyetimizi bu kadar kaybettik acaba içimizdeki konuşan kuşu gönderdiğimizde mi şeytan olduğumuza inandırıldığımızda mı yoksa portugamızı kaybettiğimizde mi? Çocuk olmak, çocukça hayal dünyamızda kaybolmak, çocukça düşünmek ve çocukça sevmek. Canım Zeze, o kadar çok sevdim ki seni o küçücük kalbine her şeye rağmen doldurabildiğin sevgini, masumiyetini, bazen olgunluk, bazen ise cesaretini.
Okurken büyük heyecanla başladım ve birkaç saat içinde bitirdiğim bir kitap oldu. Masumiyetin , çocuk olmanın, değerin ve sevginin aynı zamanda sevgisizliğin, büyükler olarak çocuklara bazen kızdığımızda önemsiz şeyler için, onlarda nasıl düşünceler oluşturduğunun ve nasıl hissettiklerini gözardı etmemizin tokat gibi çarptığı bir kitap. Ne acı büyüdükçe hepimiz bir zamanlar çocuk olduğumuzu unutuyoruz ve içimizdeki çocukla iletişimi koparıyoruz. Bir çocuğun hikayesini okuduğunuzu zannederken defalarca kendi çocukluğunuza iniyorsunuz ve o "yaramaz şeytana" her seferinde daha çok sarılmak istiyorsunuz ve aslında şunu da farkediyorsunuz ki sarılmak istediğiniz sadece o çocuk değil, kendi çocukluğunuzdur da. Kitap bazen güldürüyor, bazen neşelendiriyor, bazen ise derin bir hüzün yaşamanıza sebep oluyor. İstemsizce gözyaşlarınız dökülüveriyor yanaklarınızdan.
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.