MARTİN EDEN adındaki kitap hakkında bi not yazmak istedim. insanın geçirip gerçek anlamda yaş aldığı (25 yaş olur kendileri) birçok evre var. o evrelerden birindeyim. bunun bilincinde olacak kadar kendimin farkındayım ama bu farkındalığı hakkıyla tanımlayamayacak kadar da tanımıyorum kendimi. martin'e böyle bir evrede tanışmak, onun zihninin derinliklerine inmek benim için bir şans oldu ve bir kez daha "sen kitabı değil, kitap seni seçer" ilkesinin safsatadan ibaret olmadığını anladım. çok uzun zamandır listemde olan bir kitaptı. daha sonra da kitaplığımda uzunca bakıştık kendisiyle ama neden bu kadar hacimli bir kitabı bu kadar yoğun bir dönemde okumak istedim bilmiyorum. ta ki okuyana ve kitabın beni seçtiğine kanaat getirene dek. benim için farklı bir yere ve kimliğe sahip olacak biliyorum çünkü martin satırlardan öteye geçip sanki karşımda canlandı. o yazmak için duyduğu tutkusuna, içinde sanki volkanlar patlıyor olmasına ama dilinden cümlelerin çıkamayışına birebir şahit oldum. hata olarak gördüğü geçen zaman kaybını, yanlış seçimlerini -onun tabiriyle- 'iyi etmek için' nasıl bir yangınla baş ettiğini de gördüm. aslında benimkisi martin'i kendime bir akis olarak benimsemekti sanırım. o ateş de o tutukluluk da çok tanıdık çünkü. o kendi odasındaki daktilosunun başında bazen binlerce kelimelik öyküler yazması bazen de tek kelime yazamaması fakat her hâlükarda tatmin olamaması, aradan geçen zaman zarfında yazdığı cümleleri okuyunca nasıl derinliksiz ve niteliksiz olduğunu hissedip öfkeyle yanması da çok tanıdık. çok şey yaşayan, kendisini önce hayran olduğu kalıba sokmak için çabalayan ama çabaladıkça konmak istediği yerden çok daha yukarılara yükseldiğini farkeden bir adamın öyküsüydü. yol bittikten sonra yanlış yöne saptığını anlayan ve sonunda ne kalacak ne gidecek ne de dönecek bir yeri kalmayan yapayanlız bir adamın öyküsüydü. başından sonuna kadar martin'in zihin akışını okuyup takip etmek çok keyifliydi. beklediğim sona giderken her ne kadar içimde bir 'keşke' olsa da martin'e farklı bir son da düşünemiyordum açıkçası. turgut özbenden bir kopyalama yapıp bu kitaba karşı hissiyatımı şu şekilde özetleyeceğim "seni tanıdığıma çok sevindim, kendi çapımda"
··
104 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.