Evet...Sonunda ağladığım bir kitabı daha bitirdim.Aslında söylemek istediğim çok şey var ama nasıl ifade edeceğimi bilemiyorum.Reşat Nuri Güntekin'den okuduğum ilk eserdi ve bu zamana kadar okumamış olmama o kadar pişmanım ki...Kitabın başında Zehra'nın babasından nefret ediyor insan.Ama yaşanılanların gerçek yüzünü babasının hatıra defterinden öğreniyoruz.Adamın kızı ölüyor ve son bir kez sarılmasına bile izin vermemişler.Gerçekleri öğrenince Mürşit Efendi'ye (Zehra ve Feride'nin babası) haksızlık ettiğim için Zehra gibi ben de pişman oluyorum.Hatta bir cümlesi var ki içimi yaktı.Mürşit Efendi'nin sözü:Mamafih beni öldüren şey,kızım da beni katil sanıyordu.Yani Feriha'ya babasını o kadar kötülemişti ki annesi ve büyükannesi,Feriha babası yüzünden öldüğünü zannederek öldü.
Çok kızgınım anne ve büyükanneye.Belki de bir insana yapabilecekleri en büyük kötülüğü yaptılar:Bir babayı hiçbir suçu yokken evlatlarına kötü bir insan olarak tanıttılar.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.