Bir şeylerin geçiyor olduğunu görmek istediğim bir zamanda okudum bu kitabı. Umutsuzken okumak iyi geldi. Umudum yeşermedi, merhem de olmadı ama olsun en azından insanlar neler neler yaşıyormuş da bak hepsi geçiyormuş dedim. Bu da geçer Ya Hu tadında.
Kitabı okurken sık sık aklıma şu alıntı geldi nerde okumuştum hatırlamıyorum ama not almışım, notlarıma baktıkça hatırıma geliyor “Zaman, o kırbaçladığımız, iyi ki koşuyor böyle. Acıyı toz duman içinde bırakıp gitmese güler miydik yeniden?”
Bazen sadece hepsi geçecek diye duymak istersin ya öyle zamanlarda okunası bir kitap işte.