Peyami Safa adına derin bir üzüntü duydum çünkü siyasi görüşü nedeniyle geri planda bırakılmış, gereken değer verilmemiş bir usta yazar olduğunu gördüm. Keşke sanatçıyı kişiden bağımsız kılarak sadece sanat yönünden değerlendirsek. Ama yapamayız. Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, genç yaşta yakalandığı ve tüm hayatını etkilediği hastalığı olan bir gencin çektiği acıları ve yalnızlığını, yaşadığı aşk acısı ile harmanlayarak psikolojik tahlil ve enfes betimlemelerle ele almış olduğu bir yapıttır, diyebilirim. Hastane sahnelerdeki betimlemeler ve genç hastanın psikolojisinin aktarımı o kadar olağanüstü ki hastanenin kokusunu duyarak çektiği acıyı ta içinizde hissediyorsunuz. Peyami Safa bu eseri eski kadim dostu Nazım Hikmet Ran'a ithaf etmiş. Ve kitabın arkasında da bulunan Nazım Hikmet'in kitap ile ilgili düşünceleri şöyledir; "Ben Peyami'nin bu son romanını üç defa okudum, otuz defa daha okuyabilirim ve okuyacağım. Bu kitabın karşısında ben, yıldızlı göklerin sonsuzluğuna bakanve k layetenahi (sonsuz) alemde yeni pırıltılar, o zamana kadar hiçbir gözün görmediği acayip, fakat hakiki alemler keşfeden müneccimin hayranlığını duymaktayım. Eğer ıstırabı, azabı ve nefleyi coşkun bir ciddiyetle duyan öz ve halis halk kitleleri okuma yazma bilselerdi, bu romanın on bin, yüz bin, hatta bir milyon satması işten bile değildir." Görüşlerini ve siyasi olaylar ve durumlara tutumunu hiçbir bağlamda kendimle bağdaştıramayacağım bu yazarın icra ettiği sanata hayran kaldım ve biliyorum ki diğer kitaplarını da büyük bir ilgi ve hayranlıkla okuyacağım. Okuyunuz efenim, ön yargılarınızı bir kenara bırakarak okuyunuz. Emin olun hayran kalacaksınız. (Ama insan diyemeden de geçemiyor; keşke Necip Fazıl'a değil de eski kadim dostun Nazım Hikmet'e dönseymişsin yüzünü be usta.. her şey çok farklı olurmuş)
·
1.284 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kalemine sağlık Hocam👏🙏 güzel bir inceleme kaleme almışsınız özellikle son kısımdaki kişisel görüşünüze tamamen katılıyorum.
Bence de sanatçılar eserleriyle değerlendirilmeli...
Ancak bazı yazarlar var ki 180 derecelik dönüşler yapabilmişler.
Bahsettiğiniz gibi Nacip Fazıl zamanında Atatürkçü iken Atatürk'ün ölümünden sonra Atatürk düşmanı olmuş ve Atatürk hakkında yalan yanlış bir çok olumsuz yazılar yazmıştır. Necip Fazıl bu yazıları yazmak için çok yüklü paralar almıştır. Hatta parası bittikçe dönemin başbakanı Adnan Menderes'e mektuplar yazıp para istemiştir. Bunlarıın hepsinin kayıtları vardır.
Aynı şekilde İsmet Özel zamanında Deniz Gezmişlerin dava arkadaşıyken oda bi anda 180 derecelik dönüş yapmıştır. Muhtemeldir ki hapisteyken kendisine görüşlerini değiştirmesi için işkence yapılmış olabilir tam bilemiyorum...
Bu yüzden böyle dönüş yapan yazarların gerçek hikayesini bilenler bu yazarlara pek müspet bakmazlar. Para için kalemini satanlardan her şey beklenir.
Günümüzde de Nedim Şener, Hulki Cevizoğlu gibi gazeteci ve yazarlar para için kalemlerini sattıkları için aynı kategoridedirler.