Hayallerimiz; bizleri hayata bağlayan umut tohumlarıdır. Umudun tohumu bir kere sezildi mi filiz verene kadar hevesle beklersin başında. Sularsın, sabredersin, yılmazsın. Çünkü umudu vardır yarının çünkü yarınlar umut etmeye değerdir...
Kendi dünyalarında güzel hayalleri olan iki arkadaşın öyküsü. Biri zihinsel olarak özel, duygusal olarak şeffaf bir kalbe sahip iken (Lenie); bir diğeri sadakat duygusun hakkını veren ve koruyup kollama isteği ile yoğrulmuş biri (George). Okurken duygu dünyamın tiyatro sahnelerinde canlanan bir öykü oldu. Masumiyet, saflık, dostluk, acıma, üzüntü, mutluluk gibi pek çok zengin hissi yaşadım. Kitap bittiğinde üzüldüm...istemesem de bitirdim. "Bazen istemesen de bazı şeyleri yapmak zorunda kalırsın."
Kitap ismi nedeniyle de şu soruyu tekrar sormama vesile oldu : Neden bazı insanların hayatı başkalarınınkinden daha değersiz olsun? Neden böyle bakıyoruz ve hayatları sınıflandırıyoruz. Neden bir hayat diğerinden daha kıymetsiz gibi görülüyor? Neden bazıları insan gibi yaşıyor ve muamele görüyor da bir başkası fare gibi yaşayıp fare yaşantısı gibi değersiz görülüyor?
Fareler ve insanlar neden ayrı sınıfta?
··
72 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.