Aşkın Celladı
Kitabın ismi ilgimi çekmişti bir tevafuk üzerine. Butimar. Araştırdıktan sonra merak ettim ve hemen sipariş ettim. Açıkçası konusu ve arka kapaktaki anlatımıyla ilgimi çekeceğe benziyordu ancak Nazan Bekiroğlu- Nar Ağacı, Halil İbrahim İzgi- Cüda kitapları esintisinde böyle bir tat duyumsamayı beklemiyordum. Eski bir dostla karşılaşmış, uzun zamandır yapmayı istediğim bir şeyden ümit kesmişken yapabilecek fırsatı bulmuş, unuttuğum ve hatırlayamadığım bir gerçeği anımsamış gibi hissettirdi bana bu eser. Aşina olduğunuz bir yüz gibi...
Betimlemeler; hayal dünyanızda kendinize göre biçimlendirme yapmanız için oldukça güzel bir şekilde resmedilmiş, anlatış tarzı ise sıkılmadan devam edeceğiniz merak unsurlarıyla bezenmiş. Kitapta iç içe geçmiş belli belirsiz hayatlar, Hrıstiyanlık-Müslümanlık inançlarına dair motifler ve hasretle dolu bir aşk hikayesi var.
Pers mitolojisinde ve İran edebiyatında önemli bir yere sahip olan Butimar; denize aşık olan fakat denizin suyu olur ya bir gün kurur da biter diye ondan hiç içemeyen ve denizi seyrederken ömrü geçip susuzluktan -yani aşkına olan imkansızlığından- ölen bir kuş imgesi.
Butimar'a şaşırakalıyorsunuz değil mi?
Nasıl olur da şifası yanı başındayken ölümü böylesine kolayca karşılayabilir?
Nasıl olur da gözleri kendinden geçecek kadar aşka böylesine teslim olabilir?
Acaba biz insan olarak hangi alanlarda tam da Butimar gibi davranıyoruz?
Hangi imkansızlıkları kendimize şiar ediniyor, hangi helalleri kendimize haram kılıyor ve kendimize hayatı zindan ediyoruz?
Ya da bunu normalize ettikten sonra hangi kılıflara, biçimlere sokarak rahatlatıyoruz kendimizi?
İşte bu sorular insana, hayatına, yaşam çizgisine özgü sorular.
Belki de Butimar ve ölüm iki yakın arkadaştı onları ayırmaksa asıl katliamdı.
Ne demişler en nihayetinde "Bazı ruhlar evvelden aşinadır birbirine."
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.