Spoiler içermez. 
İnsancıklar
Okumalısınız mutlaka. Sadece bu kitapla ilgili Franz Kafka’nın yazdıklarını, Dostoyevski’nin ilk kitabını nasıl yazdığını, Grigroriyev sayesinde nasıl Dostoyevski’yle tanıştığımızı sizinle de paylaşmak istedim. Çünkü ben Franz Kafka’nın anlattığı bu hikaye üzerine daha da merak edip okumuştum. Şimdiden keyifli okumalar.
“Dostoyevski’nin ilk başarısıyla ilgili hikayeyi biliyor musunuz? Bu çok fazla şey içeren bir hikayedir, ben burada sadece yazarın isminin büyüklüğünden dolayı kolaya kaçarak örnek gösteriyorum, yoksa komşumuzun veya daha yakınımızdan birinin hikayesi de aynı anlamı içerebilirdi. Ayrıca bu hikayeyi artık pek iyi hatırlamıyorum, içinde geçen isimleri de. Dostoyevski ilk romanı “İnsancıklar”ı yazarken edebiyatçı dostu Grigoriyev’le aynı evde yaşıyormuş. Grigoriyev aylar boyunca masanın üstünde biriken sayfaları görmüş olmakla birlikte metni ancak roman tamamlandıktan sonra okumuş. Çok beğenmiş ve Dostoyevski’ye bir şey söylemeden o zamanlar ünlü bir edebiyat eleştirmeni olan Nekrasov’a götürmüş. Ertesi gece üçte Dostoyevski’nin kapısı çalınmış. Gelenler Grigoriyev ve Nekrasov’muş, odaya girerek Dostoyevski’yi kucaklayıp öpmüşler, o zamana kadar Dostoyevski’yle tanışmamış olan Nekrasov onu “Rusya’nın umudu” olarak nitelendirmiş, bir kaç saat daha ağırlıklı olarak roman üzerine sohbet edip sabaha doğru gitmişler. O geceyi hayatının en mutlu gecesi olarak anan Dostoyevski, pencereye yaslanıp arkalarından bakmış ve kendini tutamayarak ağlamaya başlamış. Bundan nerede söz ettiğini hatırlamıyorum ama o hissettiklerini yaklaşık olarak şöyle ifade ediyor:”Ne muhteşem insanlar! Ne kadar asil ve iyiler! Oysa ben ne bayağıyım! İçimi bir görebilseydiler. Ben söylesem de inanmazlar.” Dostoyevski’nin daha sonra onların izinden gitmeye niyetlendiğiyse bir uydurmadan ibaret, yenilmez olduğunu sanan gençliğin son sözü söyleyen olmak istemesi sadece ve benim burada biten hikayemde yeri yok. Bu hikayenin gizemini, aklın nüfuz edemeyeceği tarafını hissedebiliyor musunuz?” Diye anlatmış ve bu hikayeyle kitabı daha çok meraklandırdığını söylemeliyim. Yeniden iyi ki okumuşum dediğim bir Dostoyevski kitabı oldu. Umarım siz de beğenirsiniz.
İnsancıklar
Okumalısınız mutlaka. Sadece bu kitapla ilgili Franz Kafka’nın yazdıklarını, Dostoyevski’nin ilk kitabını nasıl yazdığını, Grigroriyev sayesinde nasıl Dostoyevski’yle tanıştığımızı sizinle de paylaşmak istedim. Çünkü ben Franz Kafka’nın anlattığı bu hikaye üzerine daha da merak edip okumuştum. Şimdiden keyifli okumalar.
“Dostoyevski’nin ilk başarısıyla ilgili hikayeyi biliyor musunuz? Bu çok fazla şey içeren bir hikayedir, ben burada sadece yazarın isminin büyüklüğünden dolayı kolaya kaçarak örnek gösteriyorum, yoksa komşumuzun veya daha yakınımızdan birinin hikayesi de aynı anlamı içerebilirdi. Ayrıca bu hikayeyi artık pek iyi hatırlamıyorum, içinde geçen isimleri de. Dostoyevski ilk romanı “İnsancıklar”ı yazarken edebiyatçı dostu Grigoriyev’le aynı evde yaşıyormuş. Grigoriyev aylar boyunca masanın üstünde biriken sayfaları görmüş olmakla birlikte metni ancak roman tamamlandıktan sonra okumuş. Çok beğenmiş ve Dostoyevski’ye bir şey söylemeden o zamanlar ünlü bir edebiyat eleştirmeni olan Nekrasov’a götürmüş. Ertesi gece üçte Dostoyevski’nin kapısı çalınmış. Gelenler Grigoriyev ve Nekrasov’muş, odaya girerek Dostoyevski’yi kucaklayıp öpmüşler, o zamana kadar Dostoyevski’yle tanışmamış olan Nekrasov onu “Rusya’nın umudu” olarak nitelendirmiş, bir kaç saat daha ağırlıklı olarak roman üzerine sohbet edip sabaha doğru gitmişler. O geceyi hayatının en mutlu gecesi olarak anan Dostoyevski, pencereye yaslanıp arkalarından bakmış ve kendini tutamayarak ağlamaya başlamış. Bundan nerede söz ettiğini hatırlamıyorum ama o hissettiklerini yaklaşık olarak şöyle ifade ediyor:”Ne muhteşem insanlar! Ne kadar asil ve iyiler! Oysa ben ne bayağıyım! İçimi bir görebilseydiler. Ben söylesem de inanmazlar.” Dostoyevski’nin daha sonra onların izinden gitmeye niyetlendiğiyse bir uydurmadan ibaret, yenilmez olduğunu sanan gençliğin son sözü söyleyen olmak istemesi sadece ve benim burada biten hikayemde yeri yok. Bu hikayenin gizemini, aklın nüfuz edemeyeceği tarafını hissedebiliyor musunuz?” Diye anlatmış ve bu hikayeyle kitabı daha çok meraklandırdığını söylemeliyim. Yeniden iyi ki okumuşum dediğim bir Dostoyevski kitabı oldu. Umarım siz de beğenirsiniz.
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.