Etkileyici bir eser
Kitap 1885’te yayınlanmıştır ve 3 hikayeden oluşmaktadır.
Lev Tostoy bu hikayelerinde vurguladığı şey; insana insan gerektiği ve her şeyin kökünde,sevginin varoluşudur. Düşünsenize sevgi olmasa,dünyamız olur muydu? Bizler olur muyduk?
Sahiden insan neyle yaşar?
Kendime bu soruyu sorduğumda,bir çok cevabım oldu. İnsanız işe doğamızda tüketmek olduğundan mıdır bilinmez,doyumsuzuz. Nefsimizle,her şeyimizle hemde. Hikayeyi okuyunca “aaa tabii ya sevgi,merhamet duygusu” gelmiyor ilk anda insanın aklına. Biz bu duyguları da tüketiyoruz çünkü. Ben ilk hikayeyi okuduğumda,o kadar etkilendim ve kitaba bağlandım ki anlatamam.
2 hikaye ise mükemmeldi. Veridiği mesaj,duygularımızı soktuğu durum,tam manasıyla anlam deryasında yüzdüm. Şu beni en etkileyen sözlerden biri oldu;
“2 metrelik toprak doyurmuştu Phom’un gözünü”
Aç gözlülüğü, doymak bilemeyen nefsi öyle güzel özetlemiş ki. Pahom azıcık bir toprak sahibi olmak için yollarda kalbi patlarcasına,ciğerleri çatlarcasına can hıraş koşturarak can veriyor ve hiç bir şeye sahip olamıyor. O çektiği acı bir yana dursun…
Tıpkı aç bir köpek gibi ; gözleri büyüdü,ağzındaki sular çenesinden bedenine süzüldü,nefesi hırıltılı ve düzensizce çıktı ağzından,ağzında ki dişleri aç bir kurt gibi yırtıcı edasında görünüyor hayalimde. Phom’un aç gözlülüğünü aptallığı doyurdu işte. Dünayadaki hiç bir şey beş para etmezdi.
3. Hikaye’nin ise bundan aşağı kalır yanı yoktu. Bey ve uşak kar okyansunda kayboldu. Yollarını asla bulamadılar. Belki de efendi son anda doğru yolu buldu. Merhamet etti uşağına. Ancak çok geçti. Ya da değildi.. Erich Fromm’un sözü ile noktalayacağım,”Aç gözlülük,insanı asla doyuma ulaşmadan,ihtiyacını karşılamak için sonsuz bir çaba içinde tüketen dipsiz bir kuyudur.“
Bu hikayeyi mutlaka okuyun derim.Okuması çok keyifli ve anlamlı. Üstelik değerli de bir eser.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.