En son diyeceğimi en başta diyerek başlamak istiyorum.Heralde beni son dönemde en çok etkileyen kitaplardan biri oldu diyebilirim.
Modern dünyanın eşiklerimize bıraktığı bireysellik ve bu bireyselliğin yer yer sancılı taraflarını sevgiyi ve gerçek sevginin ipuçlarını ve özellikle yalnızlığı varoluşsal ve toplumsal olarak yazar çok iyi işlemiş.
Okurken çok sevdiğim yalnızlığımdan ürker oldum.
İnsan ne olursa olsun samimi bir muhabbet içinde olmadığı iklimde çürüyor.
Ve kim ne derse desin bireysellik ; yada buna aşırı yalnızlaşma veya toplumdan ve insanlardan kaçış diyin , dozunu tutturamayınca toplumların ve bireylerin yıkımı haline geliyor.
Bu yüzden Batı dünyasının aşırı bireyselliğinde de bir mutsuzluk görüyor ve seziyorum.
Doğunun feodal geleneklerinin bireyi baltalayan yanı ile batının bu yalnız insanı arasında bir yerde durmak istiyorum.
Gel gelelim sözü uzatmadan bir diğer dikkat çekici noktaya yalnızlık vurgusu kadar bunun tam tersi olan arkadaşlık , muhabbet, dostluk , aynı yolda yürümek kavramlarının da bizi sarmaladığı bir dünya görüyoruz.
Heralde ne azsa o çoktur ne çoksa o azdır.
Bazen bir yolda yürümek kadar biriyle yürümek de güzeldir ve biriyle yürümek öyle hafife alınır birşey değildir.
Çünkü uzun yolculuklar çoğu zaman iyi yoldaşlar gerektirir.
Ve iyi yoldaşlar çoğunlukla yola ve size inananlardır.
Sevmek kadar sevmeyi bilmekte maharettir.
Aşk çoğu zaman açlıktan ölmez oburluktan ölür.
Yolda iyi yoldaşlar ile karşılamanız, karşılaştıysanız sahip çıkmanız ve yolun tadına varmaniz temennisiyle güzeliklerle kalın..
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.