Arjantinli Jorge Luis Borges, ilk öyküden yakalıyor okurunu;
‘Öteki’ adlı öyküsünde, Robert Stevenson’ın ‘çift’ temasını işler. Buna ‘yaşayanların hayaleti’ veya ‘başkasına benzer adam’ diyebiliriz.
Genç olan ‘benlik’, 70 yaşındaki haliyle derin bir sohbete dalar.
‘Çok farklı ve çok benzerdik.’ der içlerinden biri. Devam eder:
‘Birbirimizi aldatmamız mümkün değildi, bu da konuşmamızı zorlaştırıyordu. Her birimiz, öbürünün bir kopyasıydı. Öğüt vermek ya da tartışmak yararsızdı, çünkü onun kaçınılmaz yazgısı, benim olduğum kişi olmaktı.’
Kralların kahramanlıklarına, ozanların türkülerine, başka bir yüzyıldan gelenlere rastlarız devamında.
‘Kitabın adının kum kitabı’ olduğunu söyler son öykünün anlatıcısı. Çünkü bu kitabın da kumun da ne sonu ne başı vardır. Kısacık ama sonsuzdur.
Düştür belki bu yazılanlar. Ve belki, hiç düş görmemiştir bunu yazan da.
—Ama bu arada düşe boyun eğmek zorundayız; dünyayı, doğmuş olmayı, görmeyi, solumayı kabullendiğimiz gibi.
Bir okur olarak, bu kitabın hayal gücümde çoğalarak varlığını sürdüreceğine eminim.
·
264 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.