Dünyayı çocuklar yönetmeli diye bir söz duymuştum daha önce. Bu kitabı okuyunca daha iyi anladım söyleyenin ne kadar da haklı olduğunu... Çünkü büyüdükçe bütün masumiyetini kaybediyor insanoğlu. Ve daha sonra ırkının, dininin, inancının, düşüncesinin onu bir şekilde diğer insanlardan daha üstün kıldığına inanıyor.
"Elbette tüm bunlar çok uzun saman önce oldu ve böyle bir şey bir daha asla olmaz. Bu zamanda ve bu çağda tabi ki..." diye bitiriyor kitabı yazar. Zaman geçti, çağ değişti ama zihniyetler aynı. Kim bilir bu gün Shmuel'in yaşadıklarını yaşayan kaç tane çocuk var. İnançları veya ırkları yüzünden bir çocuğun bir insanın tel örgülerin arkasına mahkûm edilmesine bir son verilmeli. Ve umarım bir gün zihniyetleri bozulmuş insanlar hayata Bruno'nun gözünden bakabilir...
Sade bir dille yazılmış ama bir o kadar derin anlamlar barındırıyor. Hepimizin okuması gerektiği bir kitap, özellikle bu çağda...