Efruz Bey, edebiyatımızda yıllarca konusu işlenmiş olan o alafranga tiplemesinin bir sonucu, zirve noktasıdır benim için. Ahmet Mithat'ın, Ekrem'in ve Halid Ziya'nın yarattığı, eleştirdiği kahramanların bir devamı ve en zirve noktası. Efruz karakteri, bana kalırsa milli edebiyatımıza kadar olan bu alafranga tiplemesinin en iyi karikatürize edilmiş, en absürd ve en eğlenceli halidir. Okuduğunuz şey sizi gerçekten eğlendirir ancak arkasındaki eleştiri, altında yatan gerçek sizi düşündürür. Ömer Seyfettin, hepimizin aslında bir Efruz olduğunu söyleyerek, bizi düşüncelere sevk etmiştir. Tamamen dışa dönük, tüm motivasyonu nasıl göründüğü olan, -muş gibi yapan bir karakterdir Efruz ve her hikâyede kendisini nasıl rezil ettiğini ancak hiç umursamadan devam edip başka bir maceraya atıldığını görürüz. Tüm hikâyelerde zirveyi görür, ancak hikâyenin sonu daima dipte biter ve yeni bir dönem başlar onun için. Onun için öyle olmanın bir önemi yoktur, "vatanperver"miş, "kahraman"mış,"asil"miş, "aydın"mış gibi olmak yeterlidir. Hikâyeler, anlaşılacağı üzere, aynı temel mekan ve aynı merkezi figürü ele alan, birbirinden bağımsız yapıda hikâyelerdir. Türk edebiyatı okumak isteyen herkesin mutlaka okuması gereken bir kitap, tavsiye edilir. Efruz gibi olmayalım... 9/10
·
78 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.