Bir insanın anavatanı çocukluğudur derler. Yalan. Çocukluk koca bir yaradır yüreğimizde. Hançerleriyse illede en yakinlarimiz savurmuştur. Anne çatallı diliyle sokar, baba kayitsizlik makasiyla cart diye keser, kardeşe kalansa hep altin vuruştur.
Ah Charly sığamadin şu koca dünyaya.
Charly düşük bir iq ile dünyaya gelir. Annesi bunu kabullenmek istemez ve doktor doktor gezdirir onu. Bu uğurda hem parasini hem de sabrini yitirir Gordon ailesi. Norma adini verdikleri normal (!) bir kizlari olunca da Charly den umudu kesip, onu evden uzaklastirirlar. Charly tüm o hakaretlere, dayağa, ihmal ve istismara karşın yine de ayrilmak istemez evinden. Artik tek hayali okuma-yazma öğrenip akıllı olduğunu kanitlamak ve hakkedilmis ilgi ve sevgiyi ailesinden almaktir.
Evden atilan Charly en nihayetinde bir firina yerleştirilir ve zeka gerektirmeyen küçük işlerde çalıştırılır. Fırında kendisinden bir kaç puan daha akilli işçilerle çalışır ve bu aptal herifler sürekli onunla alay edip, pis işlerinde onu kullanir. Buna karşın o bunu bile ilgi sanip her koşulda gülümser.
Geceleri zor öğrenen yetişkinler okuluna giderken öğretmeni Alice Kinnian in tavsiyesi ile bilimsel bir deneye, en amiyane tabirle kobay olur!
Kitaba adini veren Algernon isimli beyaz fare, ameliyat ile zekasi artırılmış ve görünüşe göre şimdilik herhangi bir komplikasyon yaşanmamıştir. Sıra insan deneyine gelmiş ve en iyi aday da Charlydir.
Neticede ameliyati olur. Akabinde çok hızlı öğrenmeye baslar ve kisa zamanda da iq'su yükselir. Öyle ki kendisini yaratan insanlari bile geçererek deneydeki kusurlari bulup onlara sunar. Neticede kendi hipotezini kanıtlar ve " yapay olarak endüklenen zeka, artışın niceliği ile doğru orantılı bir süratle çöker." diye açıklar. Nitekim öyle de olur. Ayni hizla gerileme başlar...
Daniel Keyes tarafindan ilk olarak 1959 yilinda kisa bir bilim kurgu hikayesi olarak yazilmis ve bir dergide yayinlanmistir. Ama yazar "storyde kalmasin ben bunu roman yapayim" demiş ve uzun versiyonunu 1966 yilinda yayinlamis ve ayni yıl ödüle de layik görülmüştür.
Okuyucu yorum ve incelemelerine baktığımda genel görüş şu "zekan arttikca toplum senden uzaklasir ve yalnizlasirsin..." peki gerçekten öyle mi?
Aslinda toplum zayif olani nispeten korur ve yardim eder. Ama güçlendiğin vakit de ezmeye kalkar. Yani bir nevi yengeç sepeti sendromu.
Burada Charlyi seven hiç kimse yok. Yalnizca acima var. Acıma ise sevgiden değil kibirdendir. Belki de "iyi ki benim basima gelmemis şükürcülüğündendir" ama sevgiden değildir.
Toplumdaki düşük zekalılar sevgi yumağına sarılıp sarmalanmazlar. Neden sonuç ilişkisi yapamaz, alay, kinaye, hakaret ve asagilamaları algılayamadıkları için tepkisiz kalır ve etraflarinda yapay bir arkadas balonu olusmasina neden olur.
Bu da asla sevgi değildir.
Normalde kişisel düsturum "inceleme yazacağına yeni bir kitap oku" dur. Bu benim ilk ve son incelemem : D
·
81 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.