Oblomov hiçbir şey yapmamanın birçok şey yapmaktan daha çok getirisi olduğunun bir kanıtıdır. Elbette bu getiriler iyi şeyler değildir. Konfor alanından çıkmamanın – çıkamamanın- getirdiği bir dizi kötülük ele alınmıştır. Ne kadar istese de bu isteği vicdanının sesini susturmak için uydurduğu bahanelerden yalnızca biridir. Çocukluğundan bu yana çorabını bile tek başına giymemiş bir adamın yaş aldıkça yatağından çıkıp yeni şeyler deneyemeyeceği aşikar. Hayatı yaşayamamak yalnızca uzaktan seyredip dahil olamamanın insanın kendine yapabileceği en büyük kötülük olduğunu Oblomov çok iyi bir şekilde göstermiştir.