Bazen soyut şeyleri tarif edebilmek dillendirebilmek daha kolay gelir, duyguları mesala.. tasvir etmesi daha zevkli ve çeşitlemesi çoktur. Ki keyif verir… ama bu hikayede öyle bir doku var ki ben şu yada bu diye adlandıramadım. Konusundan yada karakterlerden vs hiç bahsetmeyeceğim merak ediyorsanız alın okuyun. İçimde kocaman bir duygu seli his yoğunluğu oluştu ama dedim ya tarif edemiyorum… okura hiç hissettirmeden ters köşe yapıyor o bi gerçek… Dün kitabı okumaktayken burada birinin bu kitap için incelemesine denk geldim diyor ki bir satırında; ‘lan sen nasıl adamsın, git odtü mezunu ol ama iki sütun bacağa, beyaz tene tav ol’… biyerlerden mezun olmakla, yaşam kalitesiyle, kaşınla gözünle olacak iş mi neye kime nasıl birine tav olacağın? Bikere kitapta öyle bi duygu var ki sarıp sarmalıyor etkisi altına alıyor insanı, kitap sürükleyici akıp gidiyor bunlara hiç ama hiç lafım yok lakin bi kaç konuda sanki sürekli kendini tekrara gitmiş Livaneli.. olsun yinede kitap bendeki değerini yitirmeyecek, duygulara hislere sahip çıkılmış, çok iyi kurgulanmış ve mantık hatası olmadan çok hoş ilerlemiş kitap.. şu ya da bu sebep belirtmeksizin kitap bambaşka bir yer edindi bende.. ne edebi boyutu söz konusu ne de karasevda aşk olayları.. Adlandıramadığım birşeyler bıraktı bende.. Ve biliyorum ki tam olarak istediğim hissettiğim düşünceleri geçiremedim buraya
Kitapla kalın…
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.