Müjdat Atamanın ilk okuduğum eseri, açılın ben öğretmenim idi. Nasıl karşılaştım bilmiyorum ama bu söz beni kitaba çoktan çekmişti. İçinde tam aradığım şeyler vardı. Böyle kitaplar okudukça zihni durmayan sürekli bişeyler üretme ihtiyacı isteyen bir yapım olunca bir solukta değil sindire sindire okuyup uygulamayı yeni versiyonlarını akışta bulmaya karar verip başucu yaptığım bir kitap oldu. Ve sanırım benim için okumam hiç bitmeyecek kitaplar içerisinde, bunun peşine açılın ben çocuğum adlı eser çıktı ve henüz onu okuyamadım derken 112 karşımızdaaa
112 kısa notlardan oluşan bir eser...
Tam anlamıyla notlardan
Açılın ben öğretmenim gibi dolu dolu bir içerik beklemeyin onun öğretim yöntem ve tekniklere etkisi çok daha fazla fakat bu eser de zaten o maksatla yazılmamış, yer yer çokça hemfikir olup yer yer ise kendi aynamda yansıtamadığım yanları olsa da okunmaya tanışmaya değer bir eser..
Her birimizin bakış açısı başka tecrübesi başka karşı karşıya olduğu kitle kademe başka doluluk başka tam bir başkalıklar içerinde bazı farklı yaklaşımlarından çıkması da doğal...
Her öğretmenin zihnen yenilenmeye, içsel bir nefes almaya kendine kendini besleyecek geliştirecek yönler bulmaya ihtiyacı var... Kitaplar çoğu zaman en sakin arkadaşlar olarak yanımızda...
Bir nefes alalım, sakin ve anlamlı bir nefes...
Geriye ne sözümüz kalacak ne sesimiz,
sadece hissettirdiklerimiz...
·
52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.