tıpkı eskisi gibi… mi?Edebiyat
percy jackson ve olimposlular. korona döneminde okumaya başladığım, online derslerde masanın altında açık tutup çaktırmadan okuduğum o seri. bu seri çok ayrı benim için. her ne kadar tam bir yeniden okuma yapmamış olsam da onlarca olay hala dün okumuşum gibi aklımda. dostluk, mizah, yaratıcı ve keyifli bir evren, ne ararsam vardı bu seride. çoğu insan için “mükemmel” bir seri olmayabilir ama benim gözümde hepsinin değeri 10 puan üzerinden değerlendiremeyeceğim bir boyutta.
serinin benim için kitap okuma hayatımda ne kadar önemli olduğu hakkında biraz boş konuştuğuma göre asıl incelemeye geçebilirim sanırım.
geçen sene çıktı bu kitap. rick bir anda “hey, yıllar önce yazmayı bitirdiğim seriyi neden devam ettirmeyeyim ki?” gibi düşüncelere kapılmış ve bam. yeni bir üçleme duyuruldu, og serinin devamı dediler ama kronolojik olarak tam bağlantılı sayılmıyorlar.
şimdi çok dürüst konuşacağım, bu kitabın yazılma sebebi büyük ihtimal ticari. kitapta canon event’ler de var tabii, lakin olay örgüsünün gidişatı falan ele veriyor bu durumu. hayran kitlesi için yazılmış resmi bir fanfic gibi. ama mantıklı para kazanma politikası, ne diyeyim. orijinal üçlüyü tekrardan okumak isteyen binlerce okur var, bu yüzden zaten böyle bir kitap çıksa her türlü alacak bir kitle hazırda bulunuyor. ki bu kitleden olduğum gerçeğini de inkar etmiyorum, hardcore pjo fanıysanız anlarsınız beni. zaten bu da kitabı ikinci okuyuşum, çıkmasından birkaç ay sonra epubını bulup okumuştum ama türkçe de okuyayım dedim. az önce de dediğim gibi, pjo olunca akan sular durur.
artık kitabın konusunu anlatmaya başlamalıyım sanırım. öncelikle, olimpos kahramanları serisinden sonra bi kültür şoku yaşıyorsunuz okurken. percy bi oraya bi buraya baya bi koşuşturup durmuştu, perişan haldeydi (rick pls give him a break) bu kitaba ise lise hayatını okumakla başlıyoruz. çok kısa sürüyor tabii, bir anda poseidon geliyor ve “hey oğlum, çoğu tanrı gibi onlarca yarı-tanrı çocuğa nafaka vermediğim için beni kıskandılar ve kabak senin başına patladı. zeus üniversiteye girmek için üç tane tanrının isteklerini tamamlaman lazım diyor. eh, ne de olsa sen ne yaparsan yap biz sana alakasız bahaneler bulup görevler sunmaya devam edeceğiz!” diyor. tam olarak öyle demiyor ama işin özeti bu. üç büyük tanrılardan birinin çocuğuymuş diye yine bir şey çıkartıyorlar buna. niye ticari dediğimi anlamaya başlamışsınızdır. sonra percy de ilk görevini ganymede’den alıyor. tanrıların sakisi. bu herifin tanrılara sunduğu kutsal kadeh çalınmış. percy’den de bunu bulmasını istiyor. tabii annabeth ve kıvırcık da “bizsiz görev olur mu kanka” deyince orijinal üçlü yeniden bir araya geliyor :D konudan bu kadar söylesem yeter diye düşünüyorum, kitap hakkındaki düşüncelerime geçeyim.
üçlüyü yeniden okumak çok güzeldi. özellikle kıvırcık’ı doğru düzgün görmediğimiz koca bir seriden sonra… mutlu oldum okurken. ağır bir nostalji dalgası da beraberinde geldi tabii. percy’nin şakaları da her zamanki gibi kaliteli. yani genel olarak eğlenerek okudum. ama birkaç bir şey rahatsız etti beni. ilk olarak, rick karakterleri kendi içlerinde “tip”lere büründürmüş. o eski derinliği hissedemedim. nasıl anlatabilirim bilmiyorum… sanki fandom karakterleri genel olarak nasıl görüyorsa o şekilde yazılmış bu kitap. dedim ya, fanfic gibi. ya kitabı percy’nin bakış açısından okuyoruz ve percy bir sürü kez “annabeth benden daha akıllı”, “kılıcım yoksa ben hiçbir şeyim”, “pek iyi dövüşemiyorum” gibisinden triplere giriyor. iki savaş deneyimi var bunun. 5000’den fazla kill count’u var. aynı percy’den mi bahsediyoruz?
inanın bunu demek istemezdim ama percy’e ufacık bir aşağılık kompleksi yüklenmiş. bunu olimpos kahramanları serisinin bazı kısımlarında da fark ettim.
rick “çok güçlü oldu bu, biraz diğerleriyle eşitlemem lazım” kaygısıyla çocuğu iyice ezmiş. percy’nin stratejik zekası bu kitapta sıfırlanmış. yazarın diğer karakterleri gösterebilmek için ana karakteri arka plana atmasına gerek yok. ki böyle bir kitapta niye bu konuda kaygı duyar onu da anlamadım, üçlünün hepsi birer ana karakter. sanırım fandomun “percy biraz saf” anlayışını kendi yazımına da yansıtmış yıllar geçtikçe. bir de, kitapta mantık hataları var. basbaya. percy annabeth’in yankees şapkasını (takan kişiyi görünmez yapan) ilk kez kullanmıyor rick, ve şapkanın insana kaşıntı verdiğini 10 kitap boyunca söylememiştin.
bunun dışında kitabın sonlarındaki büyümek ve yaşlanmakla ilgili olan mesajlar çok tatlıydı. aslında konunun bir kısmı ne kadar kasıntı olsa da ana fikir güzel toparlanmış. bu konu hakkında daha fazla konuşmak isterim ama spoiler olur muhtemelen. bir de percabeth. rick bol bol percabeth sahnesi vermiş bize, ona baya sevindim. en sevdiğim kitap çiftlerinden biri diyebilirim.
peki, koca bir paragraf boyunca kitabı eleştirdim ama niye 9 verdim? bilmiyorum. goodreads’te benimle aynı düşüncelere sahip bazı okurlar kitaba 1 puanı yapıştırmış ama ben o kadar acımasız değilim. ayrıca, okurken gerçekten eğlendim. sorunları olmasına rağmen her türlü o eski havayı alıyorsunuz kitaptan. eh, ne de olsa bazı kitapları hatalarıyla kabullenmek lazım :)
bu kadar. vay be, bi tık uzun oldu sanki. umarım sıkıcı olmamıştır.
kitapla, sağlıcakla kalın :)
··
1.122 Gösterim
4 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
İster ticari olsun ister başka bi sebepten, yazsın da yeter o bana. Bi de aşağılık kompleksi çok doğru özellikle annabethden bahsederken onu övücem diye kendini çok yeriyo percy ya
zeynep
Gönderi Sahibi
ya ben de aynı düşüncedeyim, para için yazıyor olsa da pek umurumda değil güzel yazmışsa her türlü okurum
peki pjo dışındaki diğer serileri okumadan okusam bu kitabı anlar mıyım?? az önce beşinci kitabı okudum da içim biraz kan ağlıyor ahsjsjdjkwdı onlarla vedalaşmaya hazır değildim çok ani oldu
