Domuzcuk
spoiler içermesi kuvvetle muhtemel olan incelemem
kitaba başlamadan önce arkasındaki yazıyı okumadım ve durumun gidişatını tahmin edemediğim için, her şeyin güzel olacağını, çocukların işi toparlayıp huzur içinde yaşayacağını tahmin etmiştim. ama öyle olmadı.
ralph çocuk olmasına karşın liderlik vasfını taşıyan, ümit sahibi bir çocuktu benim gözümde.
“ralph orada, karanlıkta yatarken, toplumun dışına atıldığını anladı.
“aklım başımdaydı da odan””
jack kişisel hırslarına yenilen, kötü kalpli bir çocuktu.
domuzcuk’a üzüldüm. astımı olan, şişko, gözlüklü çocuklar sadece korku filmlerinde değil, gerçekten de ilk elenen çocuklar oluyorlar. ufacık bir sitemi dikkatimi çekmişti;
“hangisi daha iyi? sizler gibi yüzü boyalı bir vahşi sürüsü olmak mı, yoksa ralph gibi akıllı olmak mı?
hangisi daha iyi? kurallar yapıp anlaşmak mı, yoksa ava çıkıp öldürmek mi?
hangisi daha iyi? düzen ve kurtuluş mu, yoksa ava çıkıp her şeyi berbat etmek mi?”
ah benim biricik tatlış domuzcuk’um.
genel olarak insanın doğasındaki yıkıcılığın ve bir grubun parçası olma isteğinin çocukluktan gelen bir şey olduğunu ve dünyayı(mercan adası’nı) kimlerin yönettiğini gözler önüne seren bir eserdi.
kitap boyunca ikizler, simon, ralph ve domuzcuk’la arkadaş olmak keyifliydi. okunmasını tavsiye ederim.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.