Sürükleyici bir durum hikayesi, kitabı bitirdiğinizde aklınızda hikayeden ziyade tecrübe sonucu elde edinilmiş gibi hissettiren duygular kalıyor. Çevirmenin de dediği gibi her doktorun hatta bence hastalarla yakın şekilde hayatını sürdüren herkesin empati yeteneğini geliştirecek bir eser. Ve yine çevirmenin dediği gibi Tolstoy'un kendini az veya çok yansıttığını görüyorsunuz her zamanki gibi Tolstoy eserlerini kendinden uzaklaştıramıyor
...İvan İlyiç için daha da acı verici olan şey kimsenin ona öyle, acımalarını istediği gibi acımamasıydı: İvan İlyiç'in bazen, uzun ıstıraplardan sonra, her ne kadar bunu itiraf etmek vicdanına ters gelse de her şeyden çok istediği şey ona birisinin hasta bir çocukmuş gibi acımasıydı. Ona şefkat göstermelerini, öpmelerini, yanında ağlamalarını, çocukları sevip teselli ederken yaptıklarını yapmalarını istiyordu. Saygıdeğer bir yüksek mahkeme üyesi olduğunu, sakallarının ağardığını ve bu yüzden de bunun imkânsız olduğunu biliyordu; ama yine de istiyordu bunu. Ve Gerasim'le ilişkilerinde buna yakın bir şey vardı, bu yüzden Gerasim'le ilişkisi onu teselli ediyordu. Ivan llyiç ağlamak istiyordu, onu okşayıp onun yanında ağlasınlar istiyordu...
·
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.