Sarah Winman-Teneke Adam
Van Gogh’ın ‘Ayçiçekleri Tablosu’ndan ilham alan kitap, bu tabloyu hikâyenin çoğu yerinde kullanıyor. Bu tabloyu evinin duvarına asan kadın, bu hikâyenin başlamasına sebep oluyor.
Açıkçası kitaba bağlanmam, beni alması çok zor oldu. İlk 50 sayfayı 5 günde okuyabildim ama son 130 sayfayı 1 günde okudum. (1 günde okumamın sebebi ise bu kitapla daha fazla oyalanmak istemediğim için kendimi zorlamamdı.) Ayrıca bu 5 gün içinde kitaba 2 kere yeniden başladığımı söylemek isterim.
Kötü bir kitap demiyorum. Duyguları içeren, üzen, gülümseten, ağlatan bölümler vardı ama bu yeterli değildi. Hissetmek bu kitabın en büyük sorunlarında biriydi.
Hikâyenin okuyucuya geçmemesi için sanki yazar elinde gelen her şeyi yapmıştı. Bunlardan ilki yazarın asla konuşma işareti kullanmamasıydı. Bu bir sorun gibi gözükmüyor olabilir ama hikâyenin içine girmeyi çok zorlaştırdı. Kim ne diyor anlayamadım en başta.
Hikâye zaten mükemmel derecede olmadığı için böyle yazar kaynaklı hatalar hikâyeyi iyice düşürdü benim gözümde. Birine ısrarla tavsiye edebileceğim bir kitap değil.
4/10
·
60 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.