İsmine vurulup okumaya başladığım ama okurken zorlandığım bir kitap oldu.Çünkü kitap bir roman değil otobiyografik bir kitap ve tıbbi terimlerin dolu olduğu bir kitap idi.Bu kitap Henry Gustave Molaison'un çarpıcı yaşamını anlatıyor.
1953 yılında hayatını yaşanmaz kılan epilepsi nöbetlerini hafifletmek amacıyla 27 yaşında Henry Gustave Molaison'a "deneysel bir psikoşirürji" prosedürü -odaklı lobotomi- uygulandı.Bu ameliyat sonucunda Henry'nin hayatı tamamen değişiyor. Henry uyandığında artık yeni anılar oluşturamıyordu. Hayatının geri kalanında sadece yaşadığı ana hapsolup kalacaktı.Atalar derler ya "Dimyata pirince giderken evdeki bulgurdan olma" Henry ,hastalıktan kurtulayım derken tamamen birine bağlı olarak yaşamaya başladı. Anne ve babası ölene kadar Henry 'e onlar bakıyor.
Suzanne Corkin MIT bünyesinde Beyin ve Bilişsel Bilimler Departmaninda çalışmış biridir.Henry ile yakın çalışmalar yapmıştır. Henry'yi felce uğratan hafıza kaybı ile kaybetmediği zekası arasındaki çarpıcı çelişkiyi ortaya koydu.Henry 'e o kadar çok çalışmalar yapılıyor ki bazen başarılı olurken bir bakıyorsun diğer zamanda aynı teste maruz kaldığında aynı başarıyı gösteremiyordu. İnsan beyninin fonksiyonlarına dair o kadar çok zengin bilgi verilmişti ki kitapta okurken açıkçası zorlandım. Ama Henry adına çok üzüldüm. Amcası ölüyor o anı yaşıyor ama bir süre sonra bunu hatırlamıyor bile sadece bir acı var içimde ama nedenini bilmiyorum diyor.Her zaman çalışma yaptığı doktor ve hemşireleri tanımıyor. Sadece o ana hapsolmak..
Ölünce dahi Henry'nin beynine el koyup incelemeye alınmış tabii ki ailesinin izniyle. 2008 yılında ölüyor Henry .Okurken hem üzülüp hem zorlandığım bir kitap olduğu için tıbbi terimleri benim gibi araştıra araştıra okumak isteyenlere tavsiye ederim.
Kimseyi de bu duruma düşürmesin..
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.