Kitabı yeni bitirdim. Her şeyden önce kitabın içinde ince ince sızan bir umut hissettim. Bağnazlığın ve vahşiliğin arttığı son dönemde giderek toplumu ve toplumu yöneten sisteme karşı artan öfkeme karşı (Öncesinde 1984’ü okuyarak devlet yapılarından ve dayatmalardan tiksindiğim içinde olabilir.) hala “kardeşlik” ilkesinin yaşanabileceği umudunu diriltti içimde kitap. Herkesin dediği gibi kötü ya da iyi kavramı yoktu her sistem kendi içersinde olabildiğince okura bırakılarak anlatılmıştı. Kavramlar hep zıtlıkları ile verilmişti. Yazarın dünyasında salt iyi ya da salt kötü yok. Mükemmellik kavramı da doğal olarak zedeleniyor ki bu benim çok hoşuma gidiyor. (Yazarın önceki kitaplarını bildiğim ve etkilendiği insanların fikirlerini de takip ettiğim için çıkarımda bulunuyorum.) Baskının olmadığı ve vicdani ahlaka dayanan toplumda suçların azalacağı öngörüsü kitapta verilmiş. Özellikle cinselliğin zamanla doğallaşması ve insanların artık bunu sıradanlaştırması, kadın ve çocuk şiddetinin azalması ve toplumun vereceği tepkinin de önemli olması detayları güzeldi. Şahsan ben çocukluğumdan beri doğayı zaten acımasız ve zor bir denge olarak gören biriyim. O yüzden insanların da bu zor dengeyi daha çok zorlaştırmalarına hala anlam verememiş hatta çoğu zaman romantik olarak adlandırılan birisi olarak (ki drama quuen bile denilmiştir.) Anarres bana doğal koşuldan zor ama insanların dayanışma içinde bulunmalarından dolayı daha kolay bir dünya gibi geldi. Bizim dünyamız da aç, sefil insanlarla dolu aynı zamanda önümüze gelen yemeği beğenmeyen bizlerle dolu eğer tam bir dayanışma içersinde çalışsaydık aç ya da yemeği beğenmeyen bir topluluk olur muyduk ? Kim bilir… Genel açıdan son dönemde beğendiğim hatta üzerine yazmak istediğim nadir kitaplardan oldu.
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.