Zeze... Canım zeze ...
Kitabı okumayanınız varsa en kısa zamanda okumanızı tavsiye ederim.
Kalbimi bıraktığım, defalarca okuduğum, her okumamda tekrar tekrar ağladığım kitap...
Kitabın konusuna girmeyeceğim, çoğu kişi konusunu biliyordur diye düşünüyorum.
Ben bana hissettirdikleri hakkında yazmak istiyorum.
İlk okuduğumda daha küçüktüm. Okurken hissettiğim acı, yaşım ilerleyip tekrar okuduğumda da değişmedi.
Silip silip tekrar yazdığım bu cümleleri nasıl toparlamalıyım bilmiyorum açıkçası.
Bence hepimizin içinde sürekli konuşan bir şeker portakalı fidanı var. Yoksa beynimin içinde dönüp duran konuşmaları kendime nasıl izah edebilirim bilemiyorum.
Eninde sonunda büyümek zorunda kalırmış insan. Yaşadığımız acılar büyütürmüş bizi.
Büyümenin bu kadar acı olacağını bilseydik belki de hiç birimiz büyümek için acele etmezdik.
İnsan etrafı kalabalıkken bile yalnız olabilirmiş . Tek bir kişi silebilirmiş tüm yalnızlığı. Tek bir kişiyle bile tamamlanabilirmiş yarım kalmışlığı...
Yaşanılan fiziksel acılardan daha çok ruhu acırmış insanın.
Sen benim ruhumu acıttın zeze...
Ve son olarak,
Seni hiç unutmayacağım Portekizli...
·
62 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.