Necip mahfuzun ödüllü kitabı cebelavi sokağı çocuklarını okudum yakın zamanda. Baş karakteri cebelavi sembolik bir anlatımla Tanrı olarak, çocukları ise peyamberler olarak karşımıza çıkıyor kitapta.
Ethem Cebel Rıfat Kasım ve Arif üzerinden peygamberin yaşamları, kutsal metinler, dönemin özellikleri alegorik bir anlatımla bize sunuluyor. 1000kitapta bir çoklarının öve öve bitiremediği yere göğe sığdıramadıkları kitabın kabul edemeyeceğim bir kaç yönüne değinmek istiyorum.
Öncelikle Adem ve Havva kısmı anlatılırken sürekli eşine senin yüzünden kovulduk sen suçlusun diyerek Hristiyan adetinde var olan bir inanış İslam’a atfedilmiş. Halbuki Kuranı Kerim’de bu durum için ikisinin de hata yaptıklarından bahseder. Sadece kadını suçlamaz. Diğer bir konu ise Hz peygamberin Hz Aişe ile evlenirken ki yaşına vurgu yapılmış. Bu da yanlış bir kaynaktan yola çıkarak eleştirilmiş bir nokta. Hz. Aişe Hz Peygamberle evlenmeden önce başından bir nişan geçiyor bu bile onun zaten o dönem için evlilik çağında olduğunu gösteriyor.
Kitapta sürekli kötülük problemine de vurgu yapılmış. ( Cebelavi’nin sürekli sarayında oturduğu kimsenin onu görmediği hiçbir şeye müdahale etmediği şeklinde) Yazarımız sanırım kendisi cevap bulamadığı için kitap boyunca sürekli serzenişte bulunmuş. Kötülük probleminin cevabı iyilik probleminden geçiyor. Bunca iyiliğin güzelliğin nereden geldiğini bulduğumuzda problem kalmayacaktır zannımca.
Kitabı dinden bağımsız olarak düşündüğümde farklı, akıcı bir roman okudum diyebilirim. Ciddi bir idiaa olabilir ancak Nobel ödülü alacak kadar güçlü bir dil olduğunu asla düşünmüyorum. Tamamen siyasi de olabilir veriliş amacı. Kitap Türkçeye direk Arapça aslından değil Fransızcadan çevrilmiş bundan kaynaklı da olabilir.
·
77 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.