Zulmetmeden yaşamak mümkün mü?İnsan ve Hayat
Yazarlarımız veganlık düşüncesini anlattıkları kişilerden duydukları "ama"ları derlemiş. Her gün yaşadığım hayatı bana sorgulattı. Ahlaki bulduğumu uyguladığım bir hayatı yaşamak beni daha huzurlu yapabilir diye düşündüm.
Ancak sorun şu ki, ahlaki olmayan çok fazla şey var. Kahve, çikolata, taşlanmış pantolonlar, pet şişeler... Zulüm, endüstrinin damarlarında akıyor. Kahve üretimi için işçilere günde 1 dolar ödendiği söyleniyor. 1 dolara çalıştırmak, sömürmektir, zulümdür. Kahve içmek, sömürünün parçası olmaktır. Ahlaki değildir. Ancak endüstri zaten bu değil mi, daha ucuza üreten kazanır. Patates bile tamamen temiz değil! Patatesleri yetiştiren, toplayan, asla emeğinin karşılığını alamayan, hiçbir zaman refah içinde yaşamayan binlerce insan var.
Kahve içme, hayvansal ürün tüketme, çikolata yeme, pet şişe alma... Sömürüye, zulüme ortak olacağın hiçbir şeyi yapmamak hiç kolay değil. İçinde yaşadığımız sistem zaten sömürü ve zulüm sistemi. Ancak sistemden çıkarak bu tertemiz, ahlaklı yaşamı kucaklayabiliriz. Uzak bir köyde kendi patateslerimizi büyüterek.
Yani, belki de bu dünyada tamamen ahlaklı bir yaşam imkansızdır. Belki bu dünyada tamamen mutlu olmak imkansızdır. Belki Nirvana, bu dünyada mümkün değildir. :)
·
118 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
İncelemeyi okuyunca aklıma gelen! Paylaşıyım dedim.
✍
Yandaşlarım, biz üç arkadaşız. Bitkiler, hayvanlar ve insanlar. İlk sömürücü bitkilerdir havayı, güneşi, suyu ve toprağı emer ilk sömürücü. Örneğin lale gibi, sümbül gibi, çam gibi. Sonra kalkar deve gibi, çakal gibi bir hayvan çıkar bitkileri yemeye başlar, keçi gibi. Sonra bir üçüncü arkadaş çıkar, çamı yiyeni ve diğer bitkileri yiyeni yer. O da üçüncü en büyük kuvvet, insan. Bu insanın en kötü zaafı geri dönüp kendi kendisini yemesi. Bu üç varlığın üçününde suçu yoktur. En büyük suç doğadan bu yana düzenlerin suçudur. Bu düzen yıkılmalıdır, insanın insanı yemesine son verilmelidir. Yıkılsın kara düzenler gelsin insan dünyası.
Bu düzende kim sarar bu yarayı?
Pay etmişler deniz ile karayı.
Gün gelir de İstanbul'un sarayı,
Yere batar ise suç bende değil.
Eski kılıç dura dura paslanır,
Doğru kavga haslandıkça haslanır.
Ağrı kalkar Ankara'ya yaslanır,
Gelir çatar ise suç bende değil.
Bir gün tutar dedim gölün mayası,
Ulu dava insanlığın davası.
Dinli köyün iki dinli ağası,
Sabun satar ise suç bende değil.
Bize öğüt verir aklı çalıklar,
Sülaleden yılık oğlu yılıklar.
Bir gün birleşerek küçük balıklar,
Vapur yutar ise suç bende değil.
Mahzuni Şerif'im halkın gezgini,
Olmadı dünyada candan bezgini.
Yabalı dirgenli dağlar kuzgunu,
Katar katar ise suç bende değil.
Aşık Mahzuni Şerif
Aşık Mahzuni Şerif