Kitabı okurken hikaye bir yere varamayacakmış gibi gelmişti. Dede hep susacak mıydı, nene hep dırdır mı edecekti, kötüler bir ders almayacak mıydı? Ama sonunda ikna oldum. Ayrıca yazarın yorumuna da katılıyorum. Çocuk ruhu kendisine ters gelen durumlara direnç gösterir. Fakat yetişkinler hep sonunda pes eder. Çocuğun anne ve babasını tanımadan bir elinde dürbünü bir elinde çantası hayal dünyasında bu gerçekliğe baş kaldırmaya çalışması tüm yetişkinler için utanç olmalıydı. Tabii kitabın sonunda balık olamayacağı gerçeğini öğrenmiş oldu.
Bu çağda iyilikler sınırlı kötülük ise hayalimizin ötesinde bir güçle karşımızda duruyor.
Kitabın sonunda "Narin'i" andım içimden. Benzer bir sonla bu dünyayı geride bırakmış olan tüm çocuklardan ses çıkaramadığımız için özür dilerim...
·
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.