Antabus, gazetede üçüncü sayfa haberi olarak verilen bir kadın intiharı haberiyle başlıyor. Bir kadın, biri elinde diğeri karnında çocuklarıyla intihar ediyor. Bu kadın Leyla. Sonra haber en başa dönüyor ve Leyla bize hikayesini anlatmaya başlıyor.
Köyden İstanbul'a göç etmiş bir ailenin kızı Leyla, başlarda evden dışarı çıkarılmazken ailenin ev alma hayaline katkısı olsun diye konfeksiyonda çalıştırılmaya başlanır. Çalışmaya başladığı anda tüm hayatı değişen Leyla, ilk aşkı Ömer'le, ilk tecavüzcüsü Hayri Abi'yle de bu atölyede tanışır.
Tecavüz sonrası ailesinden, ilk aşkı Ömer'den bir umut yardım bekler ama hep terk edilen taraf olur. En son ailesi Leyla'yı para karşılığı bir adama satar. Tüm bu hayal kırıklıklarına alkolik kocasının dayaklarını, her gece uğradığı tecavüzleri ekleyin..
Kitaba adını veren Antabus, alkolizm tedavisinde kullanılan bir ilaç. Kitabı okuyana kadar bunu bilmiyordum. Ancak meseleyi anlatan çok yerinde bir metafor olduğunu düşünüyorum.
Leyla yaşadıklarını bizlere kendisine bir mikrofon uzatılmış gibi anlatıyor ve bu anlatımı çok samimi buldum. Hayatın içinde kimi zaman sadece bir isim olarak gördüğümüz haberlerdeki kişilerin aslında koca bir yaşanmışlık olduğunu gözümüzün önüne sermiş yazar.
Kitapta şöyle çok haklı bulduğum ve tüm her şeyi çıplaklığıyla anlatan bir bölüm var;
“Mesela ben şimdi dayak yedim diye karakola gitsem, biriniz şahitliğe gelmezsiniz, niye? E aile meselesi ne olsa, yarın öbür gün ben kocamla iyi olurum, hatta size, ‘Sana ne be, kocam değil mi döver de sever de,’ bile derim de, siz kötü olursunuz di mi?
Siz karışmazsınız. Bana üzülürsünüz tabii ama taraf tutmazsınız… Öyle de bir tutarsınız ki: Ben zulüm çekerken susuyorsanız, kocamın tarafındasınız. Siz, erkek tarafısınız. Amaaan, benim babam bile özbeöz babamken,
·
267 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.