Bu kitap her şeyden önce “amok koşucusu” kavramını kattı hayatıma… Kitabı okudukça bazı zamanlar amok koşusuna çıktığımı ve etrafımda her zaman amok koşusunda olan birilerinin olduğunu farketmemi sağladı.
Kitaptan bir alıntı ekleyeyim:
“o koşmaya devam eder, hiçbir şey duymaz, sürekli koşar, hiçbir şey görmez, karşısına çıkan her şeyi yere yıkar... ta ki biri onu kuduz bir köpek gibi vurup yere serene ya da kendiliğinden köpükler içinde yere yığılana kadar...”
Amok hastalığı psiko-sosyal bir travma olarak tanımlanabilmektedir. Gözü kara, çok öfkeli, çaresizce anlamlarına gelmektedir.
Bazen amok koşusuna çıkıyoruz. Çaresizce koşuyoruz, kendimize engel olamadan, bize hükmeden bir mekanizmanın varlığıyla. Sonu tabiki yıkıntı.
Kitap ile ilgili de şunları söyleyebilirim, sıkı bir Zweig okuyucusuysanız Zweig’in tüm duyguları yoğun bir şekilde aktardığını bilirsiniz. Başta sizi bambaşka bir şekilde karşılar ve siz bir kaç sayfa ilerledikten sonra asıl olayla, asıl karakterle tanışırsınız.
Zweig’in kalemini bilmeyen kişiler için olay örgüsü biraz karışık duygular da fazla abartı gelebilir.
·
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.