Paulo Coelho 'nun okuduğum ikinci kitabı, ilki 
Simyacı idi ve üzerinden yıllar geçmesine rağmen hala beni motive eden ve unutamadığım mükemmel cümleleri olan bir kitap. Şiddetle tavsiye edilir :)
Paulo Coelho bu kitabında da içimde bir yerlere dokundu ki eminim herkes kendinden bir şeyler bulacaktır. Paulo Coelho Depresyonu kendi yaşadıklarıyla da birleştirip, mükemmel bir hikaye sunmuş bize. Hayatta her şey yolunda gidiyor gibi gözükse bile insanlar belli bir noktada kopabiliyorlar. "Olan her şey ruhumda oluyor."S:39 ve "Kimsenin kimseyi yargılayacak durumu yok. Her insan kendi bilir çektiği acının boyutlarını ya da yaşamında anlamın hepten yok olduğunu." S:28 cümleleri gayet güzel özetlemiş bence durumu.
Veronika çok güzel, iyi bir moda anlayışı olan, güzel bir işe sahip, insan ilişkileri mükemmel bir insan ama hayatın anlamı ve monotonluğunun onu sınıra getirişine şahitlik ediyoruz. Dışarıdan bakıldığında kimsenin, intihar edeceğine ihtimal vermediği ve çoğu kişinin onun hayatına imrendiği bir genç kız Veronika.
Kitap Veronika'nın intiharıyla başlıyor ve gözlerini açtığı akıl hastanesinde devam ediyor. Doktorunun ona bir haftalık ömrünün kaldığını söylemesi üzerine ölümü beklemeye başlayan Veronika bu süreçte kendini ve hayatı keşfetmeye başlıyor. Orada tanıştığı Zedka, Mari ve Eduard'ın ona kendisini ve hayatı keşfetme konusunda büyük etkileri oluyor. Yeniden yaşamak isteyen Veronika, en azından son günlerini insanların yargılarından ve kafasının içindeki zincirlerden uzak istediği gibi yaşamak için çabalamaya başlıyor.
Çünkü:
"Ölüm bilinci bizi daha yoğun yaşamaya yöneltir." S:214
Hem Veronika'nın hem diğer karakterlerin hayat hikayeleri, akıl hastanesindeki süreçleri kendi içimizde de bir şeyleri sorgulatıyor, dokunuyor ve ışık tutuyor. Hayatında bir kez olsun ölmeyi düşünen herkesin okuması gereken bir kitap.
Paulo Coelho Okuyun okutturun
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.