Bazı eserlerin ismi bile direkt sizi kendisine asik eder, Neruda ömrünün son yıllarında bu otobiyografik romanı, kitabı ele almış ve son derece yalın ve içten bir dille yazmıştır, küçükken bahçede bulduğu kelebeklerin, böceklerin renklerini bile hatırlaması, o duyguları anlatabilmesi muhteşemdir. Neruda'nın dediği gibi: Herkes hayatında bazı anılarını unutur, benim de unuttuğum anılarım olmuştur, onlar kırılan bir bardağın birleşmeyen parçaları gibidir, ya da ağaçtan solup düşen birer yaprak gibidir. Ama bazı anılarım ise bu sayfalarda okundukça tekrar tekrar hayat bulacaktır... okuduğum en güzel en içten otobiyografik roman budur sanırım... ben de diyorum ki Yaşaďığımı İtiraf Ediyorum..